Με την τελευταία ταινία του, ο Τζιμ Τζάρμους, αδιαμφισβήτητος πρίγκιπας της ανεξάρτητης αμερικανικής κινηματογραφικής σκηνής από τα μέσα των eighties ως τις μέρες μας, μας καλεί να ταξιδέψουμε μαζί του στον μικρόκοσμο τριών διαφορετικών οικογενειών. Και σε αυτούς τους μικροκόσμους, τους οποίους αντιμετωπίζει ως έναν, σκιαγραφεί με αγάπη και τρυφερότητα τα μέλη της κάθε μίας οικογένειας, φτιάχνοντας τελικά μια μεγάλη ταινία για όλο τον κόσμο.
Μοιρασμένη σε τρία μέρη τα σύνορα των οποίων οριοθετούν γνωστά τραγούδια, («Spooky spooky», «These days» και το I Got You /I Feel Good), η ταινία αρχίζει με τον «Πατέρα» που είναι ένας κάπως μποέμ ηλικιωμένος κύριος (Τομ Γουέιτς) ο οποίος δέχεται την επίσκεψη των δύο παιδιών του (Άνταμ Ντράιβερ, Μαγίμ Μπαλίκ) κάπου στον αμερικανικό βορρά. Με έναν Γουέιτς σε εξαιρετική φόρμα, ο Τζάρμους, εδώ, μας θυμίζει την σοφή ρήση «ο παλιός είναι αλλιώς». Η ηλικία δεν παίζει καμία σημασία αν η ψυχή παραμένει νέα. Μην τυχόν και παρασυρθείτε γιατί την πατήσατε.
Η «Μητέρα» είναι το όχημα μέσω του οποίου ο Τζάρμους μας δείχνει πως τρία πρόσωπα του ιδίου φύλου, μια μάνα (Σαρλότ Ράμπλινγκ) και οι δύο κόρες της (Κέιτ Μπλάνσετ, Βίκι Κριπς) μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σχέση μεταξύ τους. Αλλά καμία. Οπότε αυτή η πρόσκληση για δείπνο στο σπίτι της μάνας, κάπου στην Ιρλανδία, μετατρεπεται σε …αντιοικογενειακή παρωδία!
Αν το χιούμορ δείχνει να κυριαρχεί στα δύο πρώτα επεισόδια, η πιο δραματική στιγμή της ταινίας έρχεται στο τρίτο επεισόδιο «Αδελφός Αδελφή», όπου βλέπουμε δύο αδέλφια (Ιντια Μουρ, Λουκά Σαμπά) να επισκέπτονται για τελευταία φορά την τελευταία κατοικία των γονιών τους. Φόντο εδώ είναι το Παρίσι και οι αναμνήσεις από ένα σκιερό παρελθόν φαίνεται να έχουν τον πρώτο λόγο.
Οπως πάντα, ο Τζάρμους είναι ένας υποδειγματικός παρατηρητής καταστάσεων, δίνοντας σημασία στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες όπως π.χ. ένα ποτήρι νερό, οι οποίες στις ταινίες του «μεταμορφώνονται» σε κάτι πολύ μεγάλο. Τι αν όχι η ίδια η ζωή δεν είναι ποίηση, μας θυμίζει αυτή η ταινία. Και που αν όχι στις πιο φαινομενικά ασήμαντες στιγμές της καθημερινότητάς μας μπορούμε, αν θέλουμε, να βρούμε αυτή την ποίηση; (να σημειωθεί ότι η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Λέοντα στο τελευταίο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας, η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα διάκριση που έχει κερδίσει ταινία του Τζάρμους).
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr