Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας υποστηρίζει με σθένος στην Ευρωπαική διπλωματία την Ελληνική επανάσταση και παλεύει με αντίπαλο τον καγκελάριο Μέτερνιχ για την απελευθέρωση του ελληνικού λαού από τους Οθωμανούς, θυσιάζοντας ακόμα και τον μεγάλο του έρωτα με την Ρωξάνδρα. Όταν θα κληθεί να αναλάβει τον ρόλο του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, ο Καποδίστριας γνωρίζοντας την μοίρα του, θα έρθει αντιμέτωπος με τους οπλαρχηγούς αλλά θα βιώσει και την αγάπη του απλού κόσμου.
Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γιάννη Σμαραγδή, η ταινία ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ είναι ένα φιλόδοξο επικό ιστορικό δράμα που συνοψίζει μέσα σε 130 λεπτά αλλά με πολύ επιφανειακό και φιλάρεσκο τρόπο, πολιτικά παιχνίδια, καλούς και κακούς πολιτικούς, έναν έρωτα που τελειώνει άδοξα, επανάσταση, φουστανέλες, θρησκεία, οράματα και όλα αυτά τα γνωστά ελληνικά που μπορεί κανείς μέχρι τώρα να μην είχε το σθένος και την ικανότητα να τα κάνει κινηματογραφική ταινία, αλλά ο Γιάννης Σμαραγδής υπερβάλλει και υιοθετώντας ένα φιλμικό πρότυπο των 90s παραδίδει μία απόλυτη αγιογραφία, ενός υποτιθέμενου θεόσταλτου ανθρώπου που θα δικαιολογούσε τον τίτλο Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ.
Ξεκινώντας εντυπωσιακά την ταινία με τις σκηνές της άμαξας στα χιόνια με τον Καποδίστρια να ταξιδεύει (οι σκηνές με τα χιόνια στην ταινία είναι και οι μόνες που αποτυπώνονται στο μυαλό ως κινηματογραφική επιτυχία), όλα αυτά που ακολουθούν δείχνουν να κρύβουν πολύ ”ζουμί” ‘ίντριγκας και δολοπλοκίας (ο Μέτερνιχ είναι τόσο μονοδιάστατα κακός και υπερβολικός σε σημείο καρικατούρας), το love story με την Ρωξάνδρα που θυσιάζεται στον βωμό του ιερού σκοπού της απελευθέρωσης της Ελλάδας είναι ψυχρό και υπερβολικά βαρύγδουπο ταυτόχρονα ξεχνώντας την έννοια του ρομαντικού, τα οράματα του Άγιου Καποδίστρια με την άυλη μορφή φλερτάρουν με το κιτς, και έπειτα στο δεύτερο μέρος της ταινίας όπου ο Καποδίστριας έρχεται στην Ελλάδα ως Άγιος Κυβερνήτης μετά Βαΐων και Κλάδων, η ταινία θα μπορούσε να είναι και μία κωμωδία με πρωταγωνιστές τον Τάσο Χαλκιά, τον Παύλο Κοντογιαννίδη, τον Μιχάλη Ιατρόπουλο και τον Μάξιμο Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη. Για το πως παρουσιάζεται η Ελληνική επανάσταση στους αγρούς, για την προσπάθεια συμφιλίωση των οπλαρχηγών και τον ορκισμό της Φιλικής Εταιρείας δεν υπάρχου λόγια για την εύκολη προχειρότητα.
Στις ερμηνείες ο Αντώνης Μυριάγκος στον ομώνυμο ρόλο αποδίδει έναν Άγιο Καποδίστρια πολύ σικ, ο Φίνμπαρ Λιντς ως Μέτερνιχ είναι ο κακός της υπόθεσης με γραμμένο ρόλο στα πρότυπα παιδικής ταινίας, η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη είναι καλή ως Ρωξάνδρα, οι ευλογίες του Νικόρέστη Χανιωτάκη ως ο μοναχός που ακολουθεί πάντα τον Άγιο Καποδίστρια προκαλούν μειδίαμα και φτάνοντας στην Ελληνική Επανάσταση οι ηθοποιοί ερμηνεύουν ο καθένας ξεχωριστά με τον δικό τους τρόπο τους χαρακτήρες τους, δημιουργώντας μία γραφική και σχεδόν παράταιρη ατμόσφαιρα στην ταινία.
Ο Άγιος Καποδίστριας είναι ένα ιστορικό δράμα που ξεκινάει σαν έπος, ολισθαίνει προς την πολιτική και βιαστική σαπουνόπερα και καταλήγει ως την απόλυτα γραφική ταινία που για την υπέρτατη θυσία ενός Θεανθρώπου που επίσης με όσους συναντήθηκε στην ζωή του, μιλούσαν ως μεταγλωττισμένοι σε άλλη γλώσσα. Ευλόγησον!
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr