Μια βασική αρχή για να λειτουργήσει δραματουργικά μια ταινία αγωνίας ή / και τρόμου, είναι να ταυτιστεί ή έστω να συμπαθήσει ο θεατής στο πρώτο μέρος το κεντρικό πρόσωπο, συνήθως έναν ευάλωτο γυναικείο χαρακτήρα, που απειλείται στη συνέχεια και κινδυνεύει επί-δραστικά από κάποιο “κακό” στοιχειό (πραγματικό ή μεταφυσικό, π.χ. παρανοϊκό δολοφόνο ή φάντασμα) και να νοιάζεται για τη σωτηρία του. Αλλιώς, όσα “κόλπα” επίβουλης δράσης εναντίον του κι αν επιστρατεύουνε μετά, έως και βιαίως θεαματικά, η όποια άμεση επιρροή τους στη συμμετοχή του θεατή παραμένει από χλιαρή έως και αδιάφορη. Δεν τον νοιάζει δηλαδή συν-αισθηματκά, ό,τι κι αν συμβεί στην τελική...
Σωτήρης Ζήκος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinephilia.gr