ΣΥΝΟΨΗ: 29 Ιανουαρίου 2024. Οι εθελοντές της Ερυθράς Ημισελήνου λαμβάνουν μια κλήση έκτακτης ανάγκης. Ένα 6χρονο κορίτσι ζητά βοήθεια, καθώς είναι παγιδευμένο σε ένα αυτοκίνητο που δέχεται πυρά στη Γάζα. Καθώς προσπαθούν να τη κρατήσουν στη γραμμή, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να στείλουν ένα ασθενοφόρο. Το όνομά της ήταν Χιντ Ρατζάμπ.
Μια φωνή παιδική, τρομαγμένη. Μια φωνή που προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται γύρω της. Ήχοι από σφαίρες, ερπύστριες, κραυγές και ποδοβολητά. Ένα ασθενοφόρο που δεν έρχεται. Που δεν μπορεί να έρθει. Μια πόλη σε ερείπια, πεδίο βολής εναντίον οποιουδήποτε και οτιδήποτε κινείται. Ένας πόλεμος ακήρυχτος, βρώμικος, χωρίς κανόνες. Ένας πόλεμος που δεν διακρίνει εχθρούς και αμάχους. Κάποιοι τον είπαν γενοκτονία. Κάποιοι άλλοι τον δικαιολογούν ακόμη αρνούμενοι να δουν το αίμα που ρέει. Στη μέση ένα παιδί. Το παιδί. Το παιδί στο οποίο πρέπει να έχουμε το νου μας για να υπάρχει ελπίδα.
Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή και ανελέητη. Η ελπίδα σβήνει μαζί με τη φωνή της Χιντ Ρατζάμπ. Της Χιντ Ρατζάμπ στη Γάζα αλλά και όλων των άλλων παιδιών που χάνονται σε κάθε πεδίο σφαγής της ανθρωπότητας. Γιατί όταν η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ σβήνει στο τηλέφωνο, σβήνει μαζί της και η ελπίδα. Είναι η στιγμή της μεγάλης ήττας του Πολιτισμού. Της επιστροφής σε μια ξεχασμένη αλλά πάντοτε λανθάνουσα βαρβαρότητα. Στην αρχή του τέλους του Ανθρώπου. Όσο και να τον εξωραϊζουμε με ωραία πατριωτικά λόγια, ο πόλεμος είναι παράλογος. Είναι μια μηχανή που γεμίζει τραπεζικούς λογαριασμούς με αίμα. Τώρα πια το γνωρίζουμε καλά καθώς χτυπάει και τη δική μας πόρτα.
Όλο αυτό το δράμα η Κάουτερ Μπεν Χάνια το διαχειρίζεται δυναμικά σαν αγωνιώδες θρίλερ επιβίωσης. Και είναι ακόμη πιο μεγάλο το επίτευγμά της αφού μας εμπλέκει συναισθηματικά αν και γνωρίζουμε εξ αρχής την κατάληξη.
Ένα θαυμάσιο κουαρτέτο ερμηνευτών χτίζει ένα κλειστοφοβικό κόσμο όπου συγκρούονται όχι μόνον ο ανθρωπισμός με τη βία αλλά και η ανδρική λογική της εξουσίας με τη γυναικεία ευαισθησία. Η ταινία μπορεί να επιτυγχάνει την αποτύπωση της φρίκης του πολέμου στη Γάζα χρησιμοποιώντας τα αληθινά ηχητικά μηνύματα της μικρής Χιντ, όπως καταγράφηκαν στο τηλεφωνικό κέντρο της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου αλλά πηγαίνει και ένα βήμα πιο πέρα, εστιάζοντας στα βλέμματα βουβής ή δακρυσμένης αγωνίας των πρωταγωνιστών αυτού του δράματος που παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση το θάνατο, ανήμποροι και εγκλωβισμένοι στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου.
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr