Το να γυρίσεις μια ταινία στην οποία κανείς να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει είναι εύκολο αλλά το να την γυρίσεις επιτυχημένα και να λειτουργε, δεν είναι καθόλου. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει η γυρισμένη στην Αγκυρα ταινία «Αυτά που σκοτώνεις» του Καναδοϊρανού Αλιρέζα Καταμί, ο οποίος θέλησε να διαχειριστεί μια κοινότοπη, σχεδόν μπανάλ και κινηματογραφικά χιλιοειπωμένη συνθήκη, την αποξένωση των μελών μα διαλυμένης οικογένειας, όσο πιο παράξενα και ανορθόδοξα γίνεται.
Ενώ ο Καταμί έχει το βλέμμα, κάδρο όπως και την φαντασία, σκαλώνει στην επικοινωνία γιατί αν πάτε σε αυτήν την ταινία χωρίς προηγουμένως να σας έχουν δώσει ένα χαρτί που να λέει τι συμβαίνει, θα είναι αδύνατον να το καταλάβετε από μόνοι σας. Από την άλλη πλευρά ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος του Καταμί γιατί είναι βέβαιο ότι μετά την παρακολούθηση του «Αυτά που σκοτώνεις» θα αρχίσουν οι συζητήσεις για το ποιος ήταν ποιος,πότε έγινε εκείνο ή το το άλλο, τι ακριβώς ήταν αυτό που έγινε και ούτω καθ’ εξής. Προσωπικά, με την προσέγγισή του ο Καταμί μου έδωσε την εντύπωση ότι στόχευε σε ένα κοκτέιλ ιδεών παρμένων από το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς και του Νούρι Μπιλγκέ Τζεϊλάν. Ομως εν τέλει, το αποτέλεσμα δεν πλησιάζει ούτε το ένα στιλ, ούτε το άλλο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr