Βασισμένος στο ομώνυμο λογοτεχνικό σουξέ, ο σκηνοθέτης Πολ Φιγκ αγκαλιάζει ακόμα περισσότερο το ψυχολογικό θρίλερ με το οποίο είχε έτσι κι αλλιώς φλερτάρει με το στιλιστικό highlight της καριέρας του, το παρεξηγημένο κατά την κυκλοφορία του αλλά πλέον καλτ, “Μια Μικρή Χάρη” με τη Μπλέικ Λάιβλι και την Άννα Κέντρικ.
Ο Φιγκ ξεκίνησε από την κωμωδία – βλέπε το άκρως επιδραστικό τηλεοπτικό “Freaks and Geeks” και την μπλοκμπάστερ κωμωδία-σταθμό “Φιλενάδες” του 2011. Στην πορεία της πάντα ενδιαφέρουσας καριέρας του άρχισε να αναπτύσσει μια περιέργεια προς το σασπένς, κάτι που εκφράστηκε μέχρι και στην τελείως αλλόκοτη κομεντί “Last Christmas”, όσο και στην προαναφερθείσα “Μια Μικρή Χάρη”, όπου η σάτιρα και το ψυχολογικό θρίλερ συνυπάρχουν με έναν εντυπωσιακά κατασκευασμένο τρόπο, λειτουργώντας ταυτόχρονα και αλληλένδετα.
Η “Αγγελία” είναι ένα ακόμα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά χωρίς πλέον κάτι το αφηγηματικά αλλόκοτο ή το στιλιστικά ευρηματικό στην όλη προσέγγιση. Αντιθέτως, θυμίζοντας κάτι από τα αρκετά τίμια και παλιομοδίτικα ‘80s και ‘90s ψυχολογικά θρίλερ (πέρασα αρκετό μέρος της ταινίας σκεπτόμενος το “Νύχτες με τον Εχθρό μου” με την Τζούλια Ρόμπερτς), η “Αγγελία” συντηρεί το ενδιαφέρον του θεατή μέσα από καλοφτιαγμένο σασπένς και σειρά ανατροπών που έχουν επίδραση και στην αφήγηση και το POV της ταινίας.
Η Αμάντα Σέιφριντ, που φέτος μας έδωσε μια από τις ερμηνείες της χρονιάς με το ακυκλοφόρητο δυστυχώς “Testament of Ann Lee”, είναι κι εδώ εξαιρετική, παίρνοντας το βάρος πάνω της από μια μάλλον άνευρη Σίντνεϊ Σουίνι. Υπάρχουν στιγμές που σχεδόν περιμένεις την ταινία να γείρει προς το camp, όμως ο Φιγκ την συγκρατεί. Μια χαρά πέρασα, αλλά με έπιασα να αναρωτιέμαι σε σημεία, αν θα έπρεπε να αφήσει το camp να ξεχυθεί.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr