Στην Τουρκία ένας ακαδημαϊκός, παντρεμένος αλλά χωρίς παιδιά, που μετεκπαιδεύεται στις ΗΠΑ, εξοργίζεται όταν μαθαίνει για τον αιφνίδιο χαμό της άρρωστης μητέρας του. Με τις υποψίες γύρω από το θάνατό της να τον στοιχειώνουν, αναθέτει σε έναν κηπουρό, μια στυγερή πράξη εκδίκησης. Όμως τίποτα σε αυτήν την ιστορία δεν είναι αυτό που αρχικά φαίνεται. Κερδίζοντας με το σπαθί του κολακευτικούς παραλληλισμούς με το ύστερο έργο των Ντέιβιντ Λιντς και Λουίς Μπουνιουέλ, ο Ιρανοκαναδός σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα αργόρυθμο ψυχολογικό θρίλερ, παραδομένο στο σουρεαλισμό και την ατμόσφαιρα ενός αρρωστημένου ονείρου. Ψαρεύοντας συμβολικά μοτίβα από το φυσικό τοπίο, συμπληρώνει την ενδοσκοπική του ματιά με ένα βαθιά κινηματογραφικό σχόλιο για την εσωτερική πάλη του παλιού και του νέου. Με τη σειρά του, αυτό ανάγεται σε μία μοναδική εμπειρία, ένα έργο με σπάνια πολιτική και καλλιτεχνική αιχμή, πολύ απλά σε μια από τις μεγάλες φεστιβαλικές ανακαλύψεις του 2025. Επίσημη υποβολή του Καναδά στα Όσκαρ 2026
Ο Κατάμι είναι βραβευμένος Ιρανο-καναδός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. Γεννήθηκε στο νοτιοανατολικό Ιράν, επηρεάστηκε βαθιά από τις προφορικές παραδόσεις της κληρονομιάς του. Ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη, συνεργαζόμενος με διακεκριμένους κινηματογραφιστές, μεταξύ των οποίων και ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ Ασγκάρ Φαρχαντί. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, «Oblivion Verses», έκανε πρεμιέρα στο 74ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου κέρδισε τρία βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο του τμήματος «Οριζόντων» για το Καλύτερο Σενάριο και το Βραβείο FIPRESCI.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία, αργόρυθμη μεν και με πολλές υποπλοκές που παραπέμπουν σε παράλληλα σύμπαντα. Εντυπωσιακή.
Αναγνώρισα μια προβληματική που συνδυάζει Αντονιόνι και Τσειλάν με φιλοσοφικά στοιχεία για την απάθεια παρμένα από τον Καμί. Ελλείψεις, υπαινιγμοί, σιωπές, συνθέτουν ένα άγονο σύμπαν (ο ήρωας δεν μπορεί να τεκνοποιήσει), έναν ξένο κόσμο ψιθύρων, δυναμικών προβολών, ενοχών και σιωπών. Η φωτογραφία σωστά «υπερφωτίζει» το «καμένο» πεδίο σ΄ ένα νεονουάρ υποβλητικό με θραυσματική αφήγηση.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress