Ευθύνες μόνης μητέρας
Μια μητέρα που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα. Αυτήν είναι η Λίντα, μια ψυχοθεραπεύτρια που τη βασανίζει η μυστηριώδης ασθένεια της κόρης της. Καλείται δε να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες μόνη καθώς ο ναυτικός σύζυγός της λείπει διαρκώς. Βέβαια μιλούν συνέχεια στο τηλέφωνο, ρωτά για εκείνη και το παιδί, δείχνει ενδιαφέρον αλλά η ουσία είναι ότι η Λίντα είναι μόνη. Και σα να μην φτάνει αυτό μια σειρά από προβλήματα είτε στη δουλειά είτε στην καθημερινότητά της κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη. Έτσι κι ενώ πρέπει να φροντίσει ώστε η κορούλα της να φτάσει σε κάποιο συγκεκριμένο βάρος ώστε να αφαιρεθεί ο σωλήνας που έχει στην κοιλιά της για να τρέφεται, την ίδια ώρα οφείλει να φροντίσει και τους ασθενείς της. Η μία εξαφανίζεται την ώρα της συνεδρίας αφήνοντας εκεί το μωρό της, ο άλλος την πιέζει με τα προβλήματά του ενώ ο προϊστάμενός της, και δικός της θεραπευτής ταυτόχρονα, δεν τη βοηθά. Και το κερασάκι στην τούρτα έρχεται όταν μια τεράστια τρύπα ανοίγει στο ταβάνι του σπιτιού της, εξαιτίας βλάβης στα υδραυλικά και πλημμυρίζει το σπίτι. Μετά από αυτό η Λίντα παίρνει τη μικρή και πηγαίνουν να μείνουν σε ένα μοτέλ μέχρις ότου επισκευαστεί. Αλλά κι εκεί αντιμετωπίζει προβλήματα με το προσωπικό.
Η ταινία «Αν είχα πόδια θα σε κλωτσούσα» (IfIhadlegsI’dkickyou) της Μέρι Μπρόνσταϊν είναι ένα πολυεπίπεδο κινηματογραφικό δημιούργημα που επιχειρεί να δει κατάματα το ρόλο της μητέρας. Και μιλώ για ρόλο επειδή η Λίντα, πέρα από πραγματική μητέρα και εξαιτίας των διαφόρων προβλημάτων που αντιμετωπίζει, πέφτει θύμα του κοινωνικού ρόλου που πρέπει να παίξει. Κι έτσι παγιδεύεται μέσα του και στην προσπάθεια να αποδεικνύει διαρκώς το πόσο καλή μητέρα μπορεί να είναι και να φροντίσει την άρρωστη κόρη της.
Και τι ρόλο παίζουν οι άλλοι; Και ποιοι είναι οι άλλοι; Οι ασθενείς της που θαρρείς ότι δοκιμάζουν τις αντοχές της; Ο προϊστάμενός της, ψυχοθεραπευτής κι αυτός, που αδιαφορεί και ουσιαστικά δεν τη βοηθά καθόλου; Η υπάλληλος του ξενοδοχείου που της φέρεται με αγένεια; Ή, μήπως, ο σύζυγός της που η παρουσία του είναι μόνον τηλεφωνική; Κι έρχεται και η αβαρία με τα υδραυλικά, με την τρύπα στο ταβάνι του σπιτιού, που λειτουργεί ως ένα πρόσθετο άγχος που δίνει στο σενάριο μια θριλερίστικη γεύση.
Πως, λοιπόν, μια γυναίκα, μια μητέρα να τα καταφέρει όταν έχει τόσα πολλά να αντιμετωπίσει; Πως μπορεί να είναι καλή μητέρα; Η Λίντα φαίνεται να “χάνεται” μέσα στις υποχρεώσεις και πάνω απ’ όλα μέσα στην υποχρέωση να εκπληρώσει το ρόλο της. Και η Ρόους Μπερν με την ερμηνεία της προσθέτει ακόμη μεγαλύτερη δυναμική σε αυτό το παράξενο, κασσαβετικής κοπής ψυχολογικό θρίλερ. Και βέβαια η σκηνοθεσία της Μέρι Μπρόνσταϊν είναι υποδειγματική. Δημιουργεί ένα άκρως αγχωτικό περιβάλλον που επιτείνεται από τις κοντινές γρήγορες λήψεις αλλά και από το πρόσωπο της μικρής άρρωστης κόρης της που δεν το βλέπουμε ποτέ.
Το »Αν είχα πόδια θα σε κλωτσούσα» είναι ένα θρίλερ για τη μητρότητα, είναι το αγκομαχητό της Λίντα που η Μπρόνσταϊν αναλαμβάνει να το κάνει εικόνα και να μεταφέρει στο θεατή την απόγνωση της ηρωίδας. Της μητέρας που το βίωμα μπολιάζεται με δόσεις φαντασίας ως μία διέξοδος από το φαύλο κύκλο που έχει μπει.
Η ταινία απέσπασε την Αργυρή Άρκτο καθώς και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την αυστραλή ηθοποιό Ρόουζ Μπερν στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com