Εφηβεία και απώλεια
Η 11χρονη Φούκι είναι ένα χαρισματικό κορίτσι που ζει στο Τόκιο. Και ενώ φαινομενικά ζει τη συνηθισμένη ζωή μιας συνομήλικής της βιώνει την βαριά ασθένεια του πατέρα της και τον επικείμενο θάνατό του. Την ίδια ώρα η μητέρα της προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τη δουλειά της ενώ παράλληλα προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τη ζωή μετά τον προδιαγεγραμμένο θάνατο του άνδρα της.
Με το «Ρενουάρ» (Runowaru) η Τσίε Χαγιακάουα, υπογράφει ένα βαθιά εσωτερικό δράμα ενηλικίωσης. Μια ταινία περισσότερο αισθήσεων και όχι δράσης με την κεντρική ηρωίδα να βρίσκεται αντιμέτωπη με το μυστήριο του θανάτου, ενός τόσο ακατανόητου συμβάντος για ένα παιδί. Την ίδια ώρα η Φούκι μπαίνει στην εφηβεία με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Όπως περιέργεια για τη ζωή, ερωτικά σκιρτήματα, προσπάθεια κατανόησης του κόσμου των μεγάλων. Ενός τεράστιου άγνωστου κόσμου που ανοίγεται μπροστά της ενώ φαίνεται ότι κλείνει πίσω της με βίαιο τρόπο ένα παρελθόν, το οποίο συμβολίζει ο πατέρας της, στον οποίο δεν μπορεί πλέον να βασίζεται.
Η Φούκι είναι η απόλυτη κυρίαρχος της ιστορίας που αφηγείται η Χαγιακάουα. Με βλέμμα ακίνητο και πρόσωπο σχεδόν ανέκφραστο, η 11χρονη κοπέλα αντιμετωπίζει την καθημερινότητα. Το σχολείο της, τις φιλικές της σχέσεις, τις επισκέψεις στον πατέρα της στο νοσοκομείο, τις σχέσεις με τη μητέρα της, την κρυφή επικοινωνία μέσω μιας ροζ τηλεφωνικής γραμμής, τη συνάντησή της με έναν παιδόφιλο. Ανέκφραστη, σχεδόν αποστασιοποιημένη από τα όσα συμβαίνουν, η Φούκι δίνει την εντύπωση ότι αδιαφορεί για τον έξω κόσμο, κινείται μόνον με βάση τις εσωτερικές της παρορμήσεις. Κι όμως, πίσω από το αδιάφορο βλέμμα της καραδοκεί ο φόβος για το άγνωστο που έρχεται: ο θάνατος του πατέρα και η ενήλικη ζωή που ανοίγεται μπροστά της.
Ταινία αισθήσεων και συναισθημάτων, λοιπόν, για τη θλίψη, την απώλεια, τα πρώτα σκιρτήματα, τους φόβους και τις αγωνίες. Η Χαγιακάουα κινηματογραφεί με λεπτότητα, σχεδόν απόμακρα. Δίνει πολύ χώρο στην ηρωίδα της να εκφραστεί με τη φωνή της ψυχής της. Κι αυτή είναι ουσιαστικά η ουσία της ταινίας. Όμως κάπου μοιάζει αποπροσανατολισμένη. Προσπάθησα όση ώρα την έβλεπα, με τεράστιο ενδιαφέρον ομολογώ, να βρω ποιο είναι ο κέντρο βάρους, προς τα που προσανατολίζεται η σκηνοθέτρια. Κάτι όμως που δεν κατάφερα. Την άλλη στιγμή όμως σκέφτηκα, ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο μυαλό της Φούκι. Είναι αποπροσανατολισμένη καθώς δυσκολεύεται να αποκωδικοποιήσει τη νέα πραγματικότητα που ανοίγεται μπροστά της.
Εσείς τι λέτε;
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com