Στοχασμοί πάνω σε έννοιες όπως της ευσπλαχνίας και του ελέους αλλά με σαρκασμό και κλείσιμο ματιού δεν γίνονται συχνά στον κινηματογράφο, όμως ο Αλέν Γκιροντί το αποπειράθηκε γυρίζοντας μια ταινία που συν τοις άλλοις δύσκολα κατατάσσεται κάπου – ίσως γι’ αυτό και είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα.
Το ταξίδι που ένας νεαρός άνδρας, ο Ζερεμί (Φελίξ Κισίλ), κάνει προς την γενέτειρά του πόλη, κάπου στην επαρχιακή Γαλλία προκειμένου να παραστεί σε μια κηδεία, θα είναι η αφορμή για ένα άλλο ταξίδι κυρίως υπαρξιακό, λες και ο άντρας θέλει να εξερευνήσει τα άδυτα της δικής του, μπερδεμένης ψυχής, σε συνάρτηση με τον εξωτερικό του περίγυρο.
Πολλές ευκαιρίες θα του δοθούν για να δοκιμάσει τα όριά του. Με την παλιά γνωστή του (Κατρίν Φρο) που του ανοίγει το σπίτι της, με τον σωματώδη γιό της (Ζαν Μπατίστ Ντουράν) που τον ζηλεύει, με έναν παλιό γνώριμό του (Νταβίντ Αγιαλά) που σήμερα τον αντιμετωπίζει με επιφύλαξη.
Οπότε ο Γκιροντί, που ανήκει στους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες του γαλλικού κινηματογράφου της τελευταίας δεκαπενταετίας, θα φτιάξει ένα κοκτέιλ παράξενων καταστάσεων που ξεκινούν από το δράμα και καταλήγουν στην κωμωδία (ή το αντίθετο).
Για παράδειγμα ένα στυγνός φόνος ακολουθείται από το… κρεβάτωμα του κεντρικού ήρωα με τον ιερέα της περιοχής (Ζακ Ντεβελέ), ο οποίος αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος απατεώνας όλων, όπως και το κατάλληλο εργαλείο του σκηνοθέτη για να «ποτίσει» την ταινία με χιούμορ βγαλμένο θαρρείς από τον κινηματογραφικό κόσμο του Λουίς Μπουνιουέλ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr