H Λίντα είναι μία ψυχολόγος στα όρια της κατάρρευσης. Η εξαντλητική της καθημερινότητα σε συνδυασμό με την διαρκή φροντίδα του παιδιού της που πάσχει από μία σπάνια ασθένεια υποσίτησης αλλά και τα προβλήματα των ασθενών της, την οδηγούν σε μία εξαιρετικά αγχώδη συμπεριφορά. Όταν θα αναγκαστεί να φύγει από το σπίτι της λόγω μίας μαύρης τρύπας που ανοίγει στο ταβάνι και πλυμηρ΄ίζει όλο το οίκημα, η κατάσταση θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο, ενώ ο σύζυγος της είναι εκκωφαντικά απών.
Το ΑΝ ΕΙΧΑ ΠΟΔΙΑ ΘΑ ΣΕ ΚΛΩΤΣΟΥΣΑ της Μέρι Μπρόνστειν, είναι μία ταινία ανεμοστρόβιλος άγχους, στρες και αντιμετώπισης όλων των ”περίεργων” πραγμάτων που μπορούν να συμβούν σχεδόν σε όλους. Είναι ένα δράμα, που μπορεί να εμπεριέχει και στιγμές μαύρου χιούμορ, όμως το σενάριο της ταινίας καταφέρνει να τα εξισορροπήσει χρησιμοποιώντας και το σουρεαλιστικό στοιχείο της ”μαύρης τρύπας” που από τη μία καταπίνει την πρωταγωνίστρια και από την άλλη γεννάει όλα τα δεινά της. Θα μπορούσε κανείς να πει πως η ταινία είναι ίσως η πιο περίεργη και overthinking ταινία της χρονιάς.
Στον απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο, η Ρόουζ Μπερν παραδίδει μία εξαιρετική ερμηνεία με την σκηνοθέτιδα να την έχει σε κοντινά πλάνα αποκαλύπτοντας την ερμηνευτική δεινότητα της ηθοποιού που επιτέλους βρίσκει έναν πολύ ωραίο ρόλο αφήνοντας τις κομεντί, με ευρήματα σεναριακά όπως το ότι δεν βλέπουμε ποτέ (εκτός από το τέλος) το πρόσωπο της άρρωστης κόρης, η ένταση στην ταινία ξεκινάει από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο και σίγουρα δεν είναι μία ταινία που απευθύνεται σε ευρύ κοινό λόγω του ότι και πολύ εύστοχα θα αναρωτηθεί ο θεατής για ποιο λόγο να υιοθετήσει το άγχος της πρωταγωνίστριας επί δύο ώρες σχεδόν, όμως όλα γίνονται με πολύ κινηματογραφικό τρόπο, με ωραία φωτογραφία και μοντάζ και με πολλές επιμέρους σκηνές που δίνουν bonus στην ταινία, όλες πάντα με την Ρόουζ Μπερν και την καθηλωτική της ερμηνεία.
Αργυρή Άρκτος και βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βερολίνου, το ΑΝ ΕΙΧΑ ΠΟΔΙΑ ΘΑ ΣΕ ΚΛΩΤΣΟΥΣΑ πετυχαίνει εκεί που απέτυχε σεναριακά με το MOTHER o Αρονόφσκυ, δημιουργεί ένα άγχος και μία ένταση που κινηματογραφικά αποζημιώνει γιατί έχει ουσία, δίνει στην Ρόουζ Μπερν τον καλύτερο μέχρι τώρα ρόλο της καριέρας της, θίγει πολλά θέματα αλλά κυρίως την μητρότητα και τα βάσανα που επιφέρει. Ας το παραδεχτούμε…it is our fault!
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr