Ένας επιχειρηματίας προσπαθεί απεγνωσμένα να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζεται για να αποπληρώσει το τοκογλυφικό του χρέος και να γλιτώσει το οικογενειακό του σπίτι.
Κοινωνικό δράμα που αποτελεί την έκτη μεγάλου μήκους ταινία του ελληνοκύπριου Οικονομίδη, ο οποίος για πάνω από 20 χρόνια παραμένει ο καλύτερος δημιουργός που εργάζεται μέσα στα ελληνικά σύνορα.
Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η φιλμογραφία του Οικονομίδη χωρίζεται σε δύο φάσεις, αποτελούμενες από τις τρεις πρώτες ταινίες του και τις τρεις επόμενες. Στη φετινή υπάρχει μια στιγμή που νομίζω είναι ενδεικτική της διαφοράς ανάμεσα στις δύο αυτές περιόδους. Είναι η συγγνώμη της Στέλλας στον Θωμά μετά την αποδέσμευση από τους τοκογλύφους. Μια υπερβολικά ευγενική κίνηση για τα μέτρα του Οικονομίδη, δεδομένου ότι η αποπληρωμή του χρέους δεν αναιρεί την απερισκεψία του Θωμά, τον υλικό κίνδυνο και την ψυχολογική φθορά που διέτρεξε η οικογένεια, αλλά και τις απιστίες του, που συναποτελούν πολύ σοβαρούς λόγους για να συνεχίζει να είναι θυμωμένη η Στέλλα μαζί του. Παρόλα αυτά, εκείνη του ζητάει και συγγνώμη. Για ποιο πράγμα; Που τον αδίκησε ή που αμφέβαλε ότι θα τα καταφέρει; Το πρώτο δεν ισχύει και το δεύτερο είναι ασήμαντο δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης για την οποία εκείνος ευθύνεται εξ ολοκλήρου.
Αυτό που θέλω να πω με το παράδειγμα, είναι ότι το σινεμά του σκηνοθέτη έχει μαλακώσει σε σύγκριση με την πρώτη φάση του. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τη Μαρία Κεχαγιόγλου ως σύζυγο του Τάκη, Ειρήνη, στην «Ψυχή στο στόμα» (2006) για να καταλάβει τη διαφορά.
Το σύμπαν του σκηνοθέτη είναι πλέον πιο φωτεινό, πιο προσιτό στον θεατή, με πιο γρήγορο ρυθμό και τις ιδιομορφίες του (την οργή και τη βωμολοχία) αμβλυμένες. Ακόμα κι έτσι, συνεχίζει να προσφέρει μια χαρακτηριστική οπτική στη σύγχρονη ελληνική σήψη και παθογένεια, που οι περισσότεροι από εμάς υποφέρουμε κυρίως στις απολήξεις της ως γενικευμένες συμπεριφορές.
Εδώ βασίζει την πλοκή στην προσπάθεια του Θωμά να συγκεντρώσει τα χρήματα και τα διάφορα εμπόδια που συναντά μπροστά του. Όπως πάντα, η δουλειά που γίνεται στους χαρακτήρες είναι σχολαστική, η αφήγηση γρήγορη κι η ανατροπή αντάξια τραγική για έναν άνθρωπο χωρίς ηθικό και συναισθηματικό φραγμό.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr