ΣΥΝΟΨΗ: Ο Θωμάς Αλεξόπουλος, ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, τα 'χει κάνει όλα μαντάρα! Όταν η κόντρα του με τον τοκογλύφο της περιοχής πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, ο Αλεξόπουλος θα βγει στους δρόμους αναζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του για να σώσει το πολύτιμο σπίτι του είναι λίγος και η πίεση της κατάστασης ασφυκτική. Τα πάντα εναντίον του, δύσκολοι καιροί... Λίγο πριν τον γκρεμό, ένα απλό σχέδιο της τελευταίας στιγμής φαίνεται να είναι η μοναδική σωτήρια λύση στο φλέγον πρόβλημα του επιχειρηματία.
Αυτή τη φορά ο Οικονομίδης «ανεβαίνει» κοινωνικό επίπεδο. Αντί για λούμπεν παραβατικούς και περιθωριακούς ήρωες, εστιάζει στην αγία Ελληνική οικογένεια και τις σύγχρονες παθογένειές της. Ειδικότερα, παραλαμβάνει τον σύγχρονο πατριάρχη μιας μεσοαστικής οικογένειας της οικονομικής κρίσης και του αλλάζει τον αδόξαστο κυριολεκτικά, αποδομώντας τελείως την ψυχοσύνθεσή του. Η οικονομική εξαχρείωση οδηγεί σε ηθική εξαχρείωση μια κοινωνία όπου το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι (κυριολεκτικά)! Μόνο που τώρα το ψάρι είναι μικρομεσαίο και όχι μικρό και ο πάταγος της Ντοστογιεφσκικής καθόδου του στην κόλαση είναι ακόμη πιο ηχηρός.
Το χιούμορ όπως και οι βωμολοχίες είναι πιο περιορισμένα αυτή τη φορά αφού η τραγική γελοιότητα του ήρωα αρκεί για να προκαλέσει θυμηδία και μια κάποια αποστροφή. Δύσκολο για τον θεατή να βρει αφήγημα ταύτισης σε μια ίντριγκα γεμάτη χαρακτήρες «καμμένους», απελπισμένους, διπρόσωπους προσκυνητές του χρήματος. Οι ήρωες μοιάζουν σαν εκθέματα πάνω σε ένα Τιτανικό του οποίου την τραγική κατάληξη ο θεατής υποψιάζεται. Όχι φυσικά με τον ανεπανάληπτα σκληρό τρόπο με τον οποίο γίνεται η έξοδος του ήρωά μας από τον οικονομικό γόρδιο δεσμό που έχει δέσει γύρω από το λαιμό του.
Σοκ και δέος, έλλειψη κάθαρσης ή μάλλον κάθαρση μέσω της ρήσης του Ηράκλειτου « Ήθος ανθρώπω δαίμων-Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι ο θεός του πεπρωμένου του».
Ο Θωμάς είναι μια θαλάσσια χελώνα κλεισμένη σε ένα ενυδρείο που άδικα προσπαθεί να σκαρφαλώσει τα γυάλινα τοιχώματα. Ο Οικονομίδης τον αναλύει, τον συμπονά αλλά δεν τον λυπάται αφού τον καταδικάζει να χαθεί μέσα στη ματαιοδοξία του.
Ότι πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα.
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr