Μετά την προσάρτηση μεγάλης έκτασης της φινλανδικής Καρελίας από τη Σοβιετική Ένωση, ο φινλανδός κομάντο Αατάμι επιστρέφει εκεί όπου βρισκόταν το σπίτι του, για να το αποσυναρμολογήσει και να το μεταφέρει για να το ξαναχτίσει στη Φινλανδία. Στο σοβιετικό έδαφος όμως τον περιμένει ο αξιωματικός που σκότωσε την οικογένειά του.
Ταινία δράσης που συνεχίζει το «Sisu» του ίδιου σκηνοθέτη και με τον ίδιο πρωταγωνιστή, το οποίο ήταν από τις ευχάριστες εκπλήξεις του 2022.
Οι συντελεστές εδώ πολλαπλασιάζουν την εξωφρενικότητα του πρώτου μέρους σε ‘κομικά’ επίπεδα, κάτι που όπως πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις, αποτελεί ταυτόχρονα πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Κι αυτό επειδή οι ίδιες οι ιδέες είναι ευφάνταστες, αλλά εκτελούνται με τέτοια απλοϊκότητα που οδηγεί στον δρόμο της αυτοπαρώδησης αν όχι της αυτοακύρωσης εντελώς. Έτσι εναπόκειται στο μέτρο και τη διάθεση καθενός, πόσο πρόθυμος είναι να δεχτεί αυτού του τύπου και του βαθμού την εκζήτηση, αν θα τη βρει διασκεδαστική ή απλώς ανόητη.
Προσωπικά βρίσκομαι κάπου στη μέση. Εκτιμώ δηλαδή τη φαντασία της σκηνοθεσίας, αλλά επειδή το είδος της δράσης είναι πολύ αγαπημένο μου και μ’ αρέσει η σοβαρή εκδοχή του, θα ήθελα κάποιες από τις σκηνές να είναι πειστικότερα εκτελεσμένες και να μην υπονομεύουν σ’ αυτόν τον βαθμό την κατά τ’ άλλα απολαυστική αγριότητα της διαμάχης των χαρακτήρων.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr