Με τα πολύπλοκα οικογενειακά προβλήματα, τον έρωτα, το χωρισμό και τις μνήμες καταπιάνεται η βουτηγμένη σε μια λυρική ατμόσφαιρα ταινία του Ισλανδού σκηνοθέτη Χλίνουρ Πάλμασον («Η χώρα του θεού», «Μια λευκή, λευκή μέρα»). Η εικαστική καλλιτέχνιδα των τεράστιων, με τα σκοτεινά χρώματα, διαστάσεων, αφηρημένης τέχνης πινάκων, Άννα, παρολο που ετοιμάζεται να χωρίσει τον σε συνεχή θαλασσινά ταξίδια, ψαρά σύζυγο Μάγκνους (Μάγκι, όπως τον αποκαλεί), εξακολουθεί να τον βλέπει και να μοιράζεται συχνά το κρεβάτι της μ’ αυτόν, όταν ο Μάγκνους έρχεται κάθε τόσο για να δει τα τρία παιδιά τους.
Σε σκηνές, συνδυασμένες με ωραίες σουρεαλιστικές παρεμβάσεις, σε πανέμορφα, δοσμένα με λυρισμό, τοπία της αγροτικής Ισλανδίας, που συχνά χρησιμοποιεί σε αντίστιξη, ο Πάλμασον καταγράφει με οξυδέρκεια, συχνά με χιούμορ, τις οικογενειακές σχέσεις, τόσο της Άνας με τον Μάγκι όσο και με τα υπόλοιπα πρόσωπα, ιδιαίτερα ένα βαρετό γκαλερίστα που εμφανίζεται για να αποφάσισε αν θα παρουσιάσει τα έργα της (για να μοιραστεί το φαγητό της και, φεύγοντας, να κλέψει το αυγό της χήνας).
Μια οικογενειακή ιστορία – δράμα αν θέλετε – στη διάρκεια μιας χρονιάς, με τις αλλαγές του χρόνου να δίνουν μια εικαστικά όμορφη παρουσία, δεμένη τέλεια με τους πίνακες που η Άννα σχεδιάζει στην ύπαιθρο, λερώνοντας τους με χώμα, λάσπη και σκουριές, με σκηνές (όπως αυτή με τον Μάγκνους να κοιτάζει μέσα από το φουστάνι της Άννας) να οδηγούν σε γεμάτα με ερωτισμό όνειρα, με το σκιάχτρο που στήνουν τα τρία παιδιά (με τα τρία παιδιά του Πάλμασον στους ρόλους) σ’ ένα πάσσαλο στο χωράφι, ντυμένο κάθε φορά σύμφωνα με την εποχή του χρόνου (πάσσαλο που συμβολίζει τη σχέση της Άννας με τον σύζυγο – σε μια στιγμή η Άννα τον γεμίζει με βέλη που ρίχνει με το τόξο της) να μετατρέπεται σε εφιαλτικό μεσαιωνικό ιππότη, ή τον γιγαντιαίο κόκορα να κυνηγά τον Μάγκνους στα όνειρά του (φέρνοντας στο νου σκηνές από την ταινία φαντασίας «Ο τρόμος της μαύρης λίμνης» που ο Μάγκνους παρακολουθούσε πιο πριν, μαζί με τα παιδιά του, στην τηλεόραση), με πάντα ενδιαφέρουσες συζητήσεις γύρω από τραπέζια φαγητού, μαζί με τους ωραία ανεπτυγμένους χαρακτήρες, ο Πάλμασον έφτιαξε, με φρεσκάδα, τρυφερότητα και χιούμορ, το πορτρέτο μιας στα πρόθυρα διάλυσης οικογένειας.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr