Μετά τις ταινίες «Sex» και «Love» που έχουν ήδη προβληθεί στη χώρα μας αυτό είναι το τελευταίο μέρος της άτυπης τριλογίας «ανθρώπινων σχέσεων» του Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ που βλέπουμε στην Ελλάδα. Εχουν γραφεί πολλά για την δουλειά αυτή, όμως μια σχετική υπερβολή στους διθυράμβους που την έχουν ακολουθήσει, την διακρίνεις. Όπως η Χρυσή Αρκτος που η ταινία κέρδισε φέτος στο Φεστιβάλ Βερολίνο – ένα φεστιβάλ όπου περιέργως οι περισσότερες ταινίες που έχουν κερδίσει την ανώτατη διάκριση, συνήθως «περνούν και δεν αφήνουν».
Το πικάντικο εύρημα της «ισορροπίας» ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα μέσα στο μυαλό μιας έφηβης (Ελα Οβερμπιε) που είναι ερωτευμένη με την καθηγήτριά της στα γαλλικά (Σελόμ Ενετού), δεν αντέχει την διάρκεια της ταινίας στις δύο ώρες παρά 10 λεπτά. Μπορεί να λέει κάτι σε όσους έχουν ΛΟΑΤΚΙ + ατζέντα αλλά στην ουσία είναι μια ακόμη μπανάλ φλυαρία γύρω από τις ταυτότητες φύλου και τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς στην εφηβεία, θέματα που – κατά τα ψέματα – έχουν εξαντληθεί με τις ατελείωτες κινηματογραφικές παραλλαγές τους και κοντεύουν πλέον να μας βγουν από την μύτη και τ’ αυτιά. Τα «Ονειρα» είναι μια ταινία προγραμματισμένη για να κάνει θόρυβο στην στιγμή της και καταδικασμένη να ξεχαστεί.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr