Οικογένεια, τέχνη και φύση φτιάχνουν ένα πολύ παράξενο, εύγευστο κοκτέιλ ενώ παρακολουθούμε στιγμιότυπα από την ζωή των μελών μιας οικογένειας κάπου στην μακρινή Ισλανδία. Οικογένεια με προβλήματα αλλά η ζωή συνεχίζεται με ήσυχους ρυθμούς, όπως και ο χρόνος, που εκεί, είναι θαρρείς ακίνητος.
Ο Ισλανδός σκηνοθέτης Χλίνουρ Πάλμασον χρησιμοποιεί την γυναίκα (Σάγκα Γκαρνταρσντοτίρ) ως άξονα της ιστορίας – και είναι πράγματι μια σχεδόν «εξωπραγματική» φιγούρα, μια εικαστικός που δουλεύει πάνω σε μεγάλες μεταλλικές επιφάνειες απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, μεγαλώνοντας συγχρόνως τα παιδιά της και όντας σε διάσταση με τον άντρα της (αρκετά πράγματα δεν εξηγούνται με απόλυτη καθαρότητα αλλά αυτό δεν έχει σημασία).
Σε πολλές σκηνές έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς ντοκιμαντέρ όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει η ομορφιά της σκανδιναβικής φύσης σε συνάρτηση με τις απλές καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων. Από το ψάρεμα ως το χτίσιμο, από το τάισμα των ζώων ως το μαγείρεμα. Ο Πάλμασον διανθίζει την ταινία ακόμα και με λίγο χιούμορ – η σκηνή της επίσκεψης ενός γκαλερίστα προκειμένου να τσεκάρει το έργο της εικαστικού είναι πραγματικά πολύ αστεία. Πέρα από κάθε τι όμως η «Αγάπη που απομένει» είναι μια ταινία που αν ξεχαστείς και αφεθείς στην παρακολουθηση της, πραγματικά σε γαληνεύει. Και πάλι, χωρίς να αποτελεί κάτι το αξέχαστο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr