Μυστικά του παρελθόντος
Ένας νεαρός άνδρας, έρχεται στο διαμέρισμα της μητέρας του, ένα χρόνο μετά το θάνατό της. Είναι μοναδικός κληρονόμος αλλά σύντομα θα βρεθεί μπροστά στα προβλήματα.
Ο άνδρας αυτός είναι ο σκηνοθέτης Θανάσης Βασιλείου και με αυτήν του την ιδιότητα πιάνει την κάμερα και αρχίζει να κινηματογραφεί τα όσα συμβαίνουν και τα όσα ανακαλύπτει μέσα στο σπίτι των παιδικών του χρόνων. Έτσι προέκυψε ένα πολύ ενδιαφέρον, πολύ “ζωντανό” ντοκιμαντέρ που έχει τον παράξενο τίτλο «Λο» που βλέποντάς την ταινία μαθαίνουμε ότι στην ηπειρώτικη διάλεκτο σημαίνει «Σώπα».
Ο Θανάσης αρχίζει να ψάχνει το διαμέρισμα και μαζί με διάφορους απλήρωτους λογαριασμούς ανακαλύπτει και κάποια στοιχεία από το παρελθόν. Όπως λέει κι ο ίδιος: «(…) Ανακάλυψα χρέη που δεν γνώριζα. Βρήκα λέξεις που προορίζονταν για μένα και αγνοούσα. Διαπίστωσα ψεύδη που με θύμωσαν. Πώς κληρονομούμε τα λάθη των γονιών μας; Πώς αδειάζουμε το σπίτι τους; Έχουμε το δικαίωμα να αποποιηθούμε την κληρονομιά απαλλαγμένοι από το αίσθημα της προδοσίας; (…)»
Όλα αυτά, λοιπόν, τον οδηγούν στο να αναζητήσει τον πατέρα του, ο οποίος είχε χωρίσει από τη μητέρα του και είχε ξαναπαντρευτεί. Έναν πατέρα που ελάχιστα γνώριζε αφού μεγάλωσε ουσιαστικά με τη μητέρα και το δεύτερο άντρα της. Αυτό που έχει ανακαλύψει τον οδηγεί στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών και στο ρόλο που, κατά τα φαινόμενα, έπαιξε ο πατέρας του. Γιατί αυτό που ανακάλυψε είναι ότι ο πατέρας του υπηρέτησε στην ΕΣΑ!
Μέσα από διάφορα ντοκουμέντα, επιστολές, βιβλία, φωτογραφίες και προσωπική έρευνα ο Θανάσης αναζητά την πραγματικότητα. Μάλιστα αποφάσισε να συναντηθεί με τον πατέρα του. Ψάχνει λοιπόν, βαθιά σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται για να κρατήσει τα μυστικά του.
Λένε ότι κανένα σενάριο μυθοπλασίας δεν μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα. Και κάπως έτσι συμβαίνει και στο θαυμάσιο αυτό ντοκιμαντέρ, όπου ο Θανάσης Βασιλείου του δίνει ρυθμό και μία υπόγεια ένταση που οδηγεί σιγά σιγά στην αποκάλυψη της αλήθειας. Αλλά ποια είναι η αλήθεια; Τι μυστικά κρύβει το σπίτι που μεγάλωσε;
Χωρίς να το καταλάβει ο θεατής μπλέκεται σε έναν λαβύρινθο αναμνήσεων και γεγονότων που δημιουργούν το μυστήριο. Αυτό που δίνει στην ταινία μια δόση σασπένς και οδηγεί στην ανατροπή όλων των δεδομένων.
Νομίζω ότι ο Βασιλείου ορθώς έπραξε κι άρπαξε την κάμερα μόλις μπήκε στο σπίτι. Κι αυτό αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος. Βέβαια ο ίδιος χειρίστηκε την ιστορία που έπεσε μπροστά στα πόδια του με τον καλύτερο τρόπο, κάνοντας μια ταινία που όχι μόνον βλέπεται ευχάριστα αλλά δημιουργεί και μια σειρά από συναισθήματα. Γιατί δεν είναι μόνον το κεντρικό στόρι με το Θανάση να αναζητά την αλήθεια για τον πατέρα του. Είναι και ο χώρος του σπιτιού ως μνήμη, είναι η αίσθηση της απώλειας, η ευθύνη απέναντι στο παρελθόν που εν προκειμένω έχει τη μορφή της κληρονομιάς. Όλα αυτά μπαίνουν στη σειρά, ο σκηνοθέτης δεν φοβάται να αναμετρηθεί μαζί τους και να φτάσει στην αλήθεια αλλά και να συνεχίσει τη δική του ζωή απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com