ΣΥΝΟΨΗ: Βρισκόμαστε σε ένα κοντινό δυστοπικό μέλλον όπου κυριαρχεί το Δίκτυο, μια πανίσχυρη οπτικοακουστική αυτοκρατορία που παρακολουθεί τους πάντες. «Ο Άτρωτος» είναι η πιο δημοφιλής τηλεοπτική εκπομπή του Δικτύου, ένας θανατηφόρος διαγωνισμός επιβίωσης που υπόσχεται πλούσια χρηματικά έπαθλα σε όποιον καταφέρει να επιβιώσει 30 μέρες καταδιωκόμενος από αιμοσταγείς δολοφόνους. Σε αυτό τον διαγωνισμό καταλήγει να συμμετάσχει ο φτωχός και απολυμένος οικογενειάρχης Ben Richards, προκειμένου να σώσει την άρρωστη κόρη του. Καθώς κάθε του κίνηση μεταδίδεται ζωντανά σε ένα κοινό διψασμένο για αίμα, ο Ben επιστρατεύει όλη του την αποφασιστικότητα και το ένστικτο επιβίωσης, παλεύοντας απεγνωσμένα για τη νίκη.
Όσο περνούν τα χρόνια τόσο λιγότερο sci fi fantasy και τόσο περισσότερο reality αποδεικνύεται η νουβέλα που είχε γράψει ο Stephen King το 1982 (με το ψευδώνυμο τότε Richard Bachman).
Η πρώτη κινηματογραφική της μεταφορά το 1987 δεν ήταν παρά μια δυναμική περιπέτεια που καθιέρωσε οριστικά ως action hero τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. 38 χρόνια αργότερα ο νεαρός Glen Powell στον ίδιο ρόλο καλείται να σταθεί τουλάχιστον στο ύψος του ημίθεου της δράσης. Και τα καταφέρνει αρκετά καλά, συνδυάζοντας υποκριτικό ταλέντο και άριστη φυσική κατάσταση, ως ήρωας μιας ιστορίας που σήμερα μοιάζει επικίνδυνα κοντά στην πραγματικότητα.
Ένα βήμα απέχουμε από την εποχή που η Αμερική (και κοντά της κι ο υπόλοιπος κόσμος) θα μεταβληθεί οριστικά και αμετάκλητα σε Ρωμαϊκή αρένα, ένα Matrix κυνισμού, βαρβαρότητας και ταξικής ανισότητας. Αυτό το γνωρίζει άριστα ο Βρετανός δημιουργός του Baby Driver, όπως γνωρίζει πως να συνδυάζει με επιτυχία καταιγιστική δράση και δριμύ κοινωνικό σχόλιο.
Φυσικά, μια ταινία που καταγγέλλει τη βαρβαρότητα ως θέαμα και ταυτόχρονα την αποθεώνει μέσα από ένα καταιγιστικό μοντάζ βίαιων σκηνών δράσης και με άφθονη χρήση pop culture, δεν μπορείς να την πάρεις και τόσο τοις μετρητοίς ως κοινωνικό σχόλιο. Μπορεί ο μέσος θεατής να αισθάνεται ταυτόχρονα οργή και δέος παρακολουθώντας αυτή την ιστορία επιβίωσης αλλά εδώ είναι Χόλιγουντ και υπάρχουν κανόνες. Απολαμβάνουμε το θέαμα σαν να είμασταν μέσα στην ταινία θεατές, παίρνουμε το μήνυμα, το πάμε σπίτι μας και το ξεχνάμε αυτόματα στο πίσω μέρος του μυαλού, ανοίγοντας την τηλεόραση για να παρακολουθήσουμε το νέο reality της μόδας. ‘Εστω και έτσι, είμαστε βέβαιοι ότι στον κόσμο των MAGA η ταινία του Wright χαρακτηρίζεται αυτομάτως «κομμουνιστική προπαγάνδα». Και μόνο για αυτό ο Άτρωτος αξίζει τα λεφτά του!
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr