Εντυπωσιακή εικονογραφία και ένας κλασικά επιβλητικός Ντάνιελ Ντέι-Λιούις δεν αρκούν ώστε αυτό το ατμοσφαιρικό ψυχογράφημα να αποφύγει τη φλυαρία.
Ύστερα από χρόνια σιωπής, ένας μεσήλικας ερημίτης που ζει απομονωμένος στο δάσος δέχεται επίσκεψη από τον αδελφό του με τον οποίο έχει αποξενωθεί. Ένα βίαιο περιστατικό στην οικογένεια ώθησε τον τελευταίο να τον εντοπίσει, ελπίζοντας πως η κοινή επιστροφή τους θα οδηγήσει σε επούλωση. Οι μεταξύ τους έριδες, όμως, σε συνδυασμό με το τραυματικό παρελθόν που τους ενώνει, οδηγούν τη συνάντησή τους στα άκρα.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρόναν Ντέι-Λιούις, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο οσκαρικός πατέρας του Ντάνιελ σε μια, ως είθισται, ορμητική ερμηνεία, γοητεύει ακαριαία. Απεικονίζει τη φύση ως αντανάκλαση της θυελλώδους ιδιοσυγκρασίας και της ερεβώδους θλίψης των πρωταγωνιστών, αναπτύσσει μεθοδικά την πλοκή του ψυχογραφώντας δύο πληγωμένους, όσο και πεισμωμένους άντρες, την ώρα που δεν διστάζει να δώσει υπερβατικές ποιότητες στη δράση, χρησιμοποιώντας συμβολισμούς που μεγεθύνουν το άλγος των ηρώων.
Ο υιός Ντέι-Λιούις, λοιπόν, διαθέτει σκηνοθετικό βλέμμα, όχι όμως και αφηγηματική δεινότητα. Διότι αφότου ολοκληρωθεί η κατασκευή του υποβλητικού κινηματογραφικού σύμπαντος, οι υπαινιγμοί αρχίζουν να αποσαφηνίζονται και έτσι χάνεται η γοητεία της ταινίας. Η ανάδειξη του διαγενεακού τραύματος ως κεντρική θεματική και, παράλληλα, η σύνδεσή του με μια ταραχώδη περίοδο της πρόσφατης Ιστορίας, προστίθενται φλύαρα στο σενάριο, μόνο και μόνο για να οδηγηθούν σε τετριμμένες διαπιστώσεις και αναμενόμενες συμφιλιωτικές εκβάσεις.
Ειδικότερα, το πολιτικό σκέλος που συνδέεται με τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας, εκτός από απλουστευτική μεταφορά για τη σχέση των δύο αδερφών, αποφεύγει τις πιο κρίσιμες προβληματικές γύρω από τη βρετανική κατοχή του νησιού. Έτσι ο Ντέι-Λιούις αποπροσανατολίζεται και αδικεί τις πιο γήινες και ανθρώπινες πτυχές του φιλμ του, οι οποίες είναι και αυτές που ξεχωρίζουν.
Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr