Στο γερμανικό νησί του Άμρουμ κατά την εκπνοή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο γιος ενός υψηλόβαθμου αξιωματικού των ναζί προσπαθεί να προμηθευτεί λευκό ψωμί, βούτυρο και μέλι, τα μόνα που κάνει όρεξη να φάει η μητέρα του, η οποία πέφτει σε κατάθλιψη μετά την τελευταία γέννα της και λόγω της εθνικής ταπείνωσης από την ήττα της χώρας.
Βιογραφικό δράμα βασισμένο στην παιδική ηλικία του γερμανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Χαρκ Μπομ, ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν. Εύκολα μία από τις καλύτερες ταινίες της φετινής χρονιάς, πλέκει έννοιες όπως η εθνικότητα, η ενοχή, οι σχέσεις γονιών και παιδιών, και το διαγενεακό τραύμα.
Το σημαντικότερο είναι ότι το κάνει μέσα από την ευαλωτότητα και την ευαισθησία ενός παιδιού, που ακόμη διαμορφώνει την οπτική του για τον κόσμο και καλείται να μεγαλώσει απότομα και βίαια.
Έτσι, όλες οι αντικρουόμενες απόψεις και τα ερεθίσματα που συνθέτουν το βίωμά του μοιάζουν να τον σμιλεύουν, όπως τα ζώα που πεθαίνουν μπροστά του και οι άνθρωποι που ανακαλύπτει νεκρούς, σαν μια διαρκής μακάβρια δοκιμασία ενηλικίωσης, ενώ παράλληλα έχει ν’ αποφασίσει για την ηθική των γονιών του και το δικό του αίσθημα του ανήκειν.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr