Εξωγήινη εισβολή
Ο νεαρός Τεντ, που εργάζεται σε μια μεγάλη πολυεθνική, είναι πεπεισμένος ότι η Μισέλ Φούλερ, πρόεδρος (CEO στη νεοελληνική!) της εταιρίας, είναι εξωγήινη από την Ανδρομέδα και σχεδιάζει να καταστρέψει τη Γη. Το σχέδιο πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε μερικές μέρες που θα γίνει ολική έκλειψη Σελήνης και γι’ αυτό αποφασίζει να δράσει άμεσα. Έτσι με τη βοήθεια του ξαδέλφου του Ντον, ενός αφελή νεαρού που τον έχει πείσει ότι ο πλανήτης κινδυνεύει, απάγουν τη Μισέλ. Την οδηγούν στο υπόγειο του σπιτιού του κι εκεί προσπαθούν να την πείσουν να τους φέρει σε επαφή με τον Αυτοκράτορα της Ανδρομέδας για να συζητήσουν και να τα βρουν ώστε να μην καταστραφεί η Γη! Κι έτσι αρχίζει ένα γαϊτανάκι με το Τεντ από τη μια να πιέζει τη Μισέλ και με τη Μισέλ από την άλλη να αρνείται ότι είναι εξωγήινη. Κι έτσι θα πάει μέχρι το τέλος όταν θα αποκαλυφθεί ποια είναι αλήθεια. Δηλαδή εάν η γυναίκα είναι εξωγήινη ή ο Τεντ χρήζει ιατρικής βοήθειας.
Ιδού, λοιπόν η «Βουγονία» (Bugonia) του Γιώργου Λάνθιμου που μπορεί να είναι ριμέικ της κορεάτικης ταινίας «Σώστε τον πράσινο πλανήτη» που γύρισε το 2003 ο Τζανγκ Τζουν-γουάν, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από μια ταινία του Λάνθιμου.
Ο έλληνας σκηνοθέτης που έχει κατακτήσει τη διεθνή αναγνώριση, έχει πλέον την πολυτέλεια να διασκεδάζει κι ο ίδιος με τις ταινίες του! Αυτό κάνει και στην προκειμένη περίπτωση. Κάνοντας κάποιες αλλαγές στο σενάριο της ταινίας του Τζουν-γουάν και φυσικά χρησιμοποιώντας πολύ λιγότερη βία, ο Λάνθιμος αφηγείται μια ιστορία χορταστική, με σασπένς, χιούμορ, δράση. Δεν λείπουν βέβαια οι πολιτικές αιχμές -που στην κορεάτικη εκδοχή ήταν ίσως πιο έντονες- αλλά ο σκηνοθέτης δεν επικεντρώνεται σε αυτές. Αυτό που τον νοιάζει είναι “παίξει” με το σινεμά, με την εικόνα, με το παραμύθιασμα του θεατή. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι αυτήν είναι η ουσία του κινηματογράφου. Η ματιά του σκηνοθέτη που θα δώσει στο θεατή τη δυνατότητα να γίνει κοινωνός μιας φανταστικής ιστορίας, ενός παραμυθιού.
Πολύ φοβάμαι ότι η «Βουγονία» θα είναι μια ακόμη αφορμή αντιπαράθεσης και έντονης συζήτησης σχετικά με το πόσο καλή ταινία είναι ή δεν είναι. Θα γραφτούν και διάφορες “βαθυστόχαστες” θεωρητικούρες και μια σειρά από σοβαροφανή μπλα μπλα. Κι αυτό επειδή έχουμε απομακρυνθεί από την πραγματικότητα, από την ουσία που λέει ότι το σινεμά είναι πάνω απ’ όλα απόλαυση, διασκέδαση, ψυχαγωγία. Κι όταν υπάρχουν σκηνοθέτες σαν το Λάνθιμο που μπορούν να μας την προσφέρουν, καλά θα κάνουμε να τη χαιρόμαστε και να μην είμαστε μικρόψυχοι.
Η αδιαμφησβήτητη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Γιώργου Λάνθιμου, δίνει φρενήρη ρυθμό στην αφήγηση. Το ενδιαφέρον του θεατή κρατιέται αμείωτο μέχρι το εντυπωσιακό φινάλε που αφενός είναι απαισιόδοξο για τον ανθρώπινο γένος αφετέρου εντελώς αισιόδοξο για τη σωτηρία του πλανήτη Γη. Και νομίζω πως αυτό το σημείο και λίγο πριν με τα λόγια της Αυτοκράτορα, που λέει ότι «είχαν τη ευκαιρία τους. Ο χρόνος τους τελείωσε», βρίσκεται όλο το “ζουμί” που δικαιολογεί όλα όσα είδαμε. Ακόμη και την όποια πολιτική ματιά επάνω στην ταινία.
Υπέροχη η Έμα Στόουν στο ρόλο της Μισέλ, ιδανικός ο Τζέσι Πλίμονς στο ρόλο του Τεντ, αλλά προσωπικά ενθουσιάστηκα με την ερμηνεία του Άινταν Ντέλμπις στο ρόλο του Ντον.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com