Το σινεμά πάει… σινεμά!
Μια ταινία για τα γυρίσματα μια άλλης ταινίας, μια σινεφιλική “κατάδυση” σε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας του κινηματογράφου. Ο Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ με την ταινία «Nouvelle vague» μας πηγαίνει 65 χρόνια πίσω τότε που εκείνα τα φοβερά και τρομερά παιδιά που ξεκίνησαν γράφοντας κριτικές στο περίφημο περιοδικό Καγιέ ντε Σινεμά, αποφάσισαν να γυρίσουν τις δικές τους ταινίες. Άλλωστε όπως υποστήριζε ο Ζαν Λικ Γκοντάρ «ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις κριτική σε μια ταινία είναι να τη γυρίσεις ο ίδιος».
Όλα τα μεγάλα ονόματα της νουβέλ βαγκ παρελαύνουν μέσα σε αυτό το ενθουσιώδες φιλμ του Λίνλέϊτερ. Στο επίκεντρο βέβαια βρίσκεται ο Γκοντάρ και τα γυρίσματα του εμβληματικού «Με κομμένη την ανάσα». Ταινία, που μαζί με τα «400 χτυπήματα» του Τριφό και το «Χιροσίμα αγάπη μου» του Ρενέ, που γυρίστηκαν ένα χρόνο πριν, σηματοδοτούν τα πρώτα δείγματα του νέου κύματος που “συντάραξε” το γαλλικό και τον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Ο αμερικανός σκηνοθέτης με την πρώτη μη αγγλόφωνη ταινία του, τα πάει περίφημα, έχει ρυθμό και “συλλαμβάνει” εξαιρετικά το κλίμα μέσα στο οποίο δημιούργησαν οι σκηνοθέτες της νουβέλ βαγκ και ιδίως ο Γκοντάρ. Μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με το δημιουργικό οίστρο του Γκοντάρ και τη σαφήνεια του οράματός του. Που όμως για να καταλήξει σ’ αυτό δημιουργούσε μικρά “εμφράγματα” στους συνεργάτες του, και ιδίως στον παραγωγό του, με τα άναρχα, χαοτικά και φαινομενικά ερασιτεχνικά γυρίσματα.
Πολύ σοφά ο σκηνοθέτης επέλεξε το ασπρόμαυρο φιλμ, που βρίσκεται πιο κοντά στην εποχή και τις ταινίες της νουβέλ βαγκ. Υπέροχη σινεφιλική ματιά, ένα ευχάριστο και χορταστικό “μάθημα” κινηματογράφου.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com