Πορτρέτο μιας ισραηλινής κωμικού που χρησιμοποιεί την πλατφόρμα της ακτιβιστικά για να μιλήσει για την Παλαιστίνη, έχοντας η ίδια μεγαλώσει σε ένα ας πούμε ουτοπικό περιβάλλον συνύπαρξης. Σταδιακά στη ζωή της συνειδητοποιεί πως ευρύτερα η θρυλούμενη αυτή συνύπαρξη δε μπορεί φυσικά να υπάρξει όσο ο ένας λαός βρίσκεται υπό καθεστώς κατοχής. Και είναι μέσα από αυτό το πρίσμα που η ταινία φτάνει και τις πιο δυνατές στιγμές της, σα να παρακολουθείς σε πραγματικό χρόνο έναν προοδευτικό άνθρωπο καλών προθέσεων να συνειδητοποιεί πως οι προθέσεις δεν αρκούν. «Δεν είχε συμπάθεια για τα δάκρυα των κατακτητών», όπως ακούγεται κάποια στιγμή στην ταινία.
Η ίδια η ηρωίδα ως πορτρέτο δεν είναι κάτι το συναρπαστικό, και υπό αυτή την έννοια είναι παράδοξο το φιλμ να κάνει κοιλιά όσο περισσότερο εστιάζει στην ίδια την πρωταγωνίστριά του, αλλά όταν την χρησιμοποιεί ως όχημα κατανόησης πτυχών του κόσμου, τότε πετυχαίνει στόχο. Είναι μια αφήγηση που έχει συναίσθηση του παραλογισμού του να μιλάς αυτή τη στιγμή ενοποιητικά όταν το επίπεδο ισχύος είναι τόσο σαρωτικά άνισο. «Δεν είμαι εδώ για να ενώσω», λέει προς το τέλος της ταινίας η πρωταγωνίστρια. «Θέλω να δώσω φωνή στην αντίσταση», απέναντι σε ένα καθεστώς παράλογης επίδειξης δύναμης.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr