Το πλησιέστερο που μπορεί κανείς να περιμένει από μια σκεπτόμενη, σύγχρονη αμερικανική παραγωγή ως αυστηρή κριτική προς την κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ είναι αυτή η ταινία: είναι το χρονικό της κατάρευσης μιας οικογένειας, την οποία «συναντάμε» σε διάφορες φάσεις στο πέρασμα του χρόνου, με άξονα τις επετείους γάμου ενός καλοβαλμένου ζεύγους (Νταϊάν Λέιν – καθηγήτρια πανεπιστημίου, Κάιλ Τσάντλερ – ιδιοκτήτης εστιατορίου). Η πρώτη επέτειος είναι ένας παράδεισος, η τελευταία η κόλαση η ίδια.
Τι έχει συμβεί κατά την διάρκεια όλων αυτών των ετών στο ζευγάρι και στα παιδιά του (Ζόι Ντόιτς, Μαντλίν Μπρούερ, Μακένα Γκρέις, Ντίλαν Ο’ Μπράιαν); Και πως έχει συμβάλει το πολιτικό «κλίμα» της χώρας σε αυτή την κατάρρευση; Κάθε τι εδώ, ασκεί ολοφάνερα, απροκάλυπτα αλλά και κάπως «στρατευμένα» κριτική προς την αμερικανική κοινωνία των καιρών μας, την κοινωνία του Τραμπ που φυσικά ποτέ δεν ονομάζεται.
Βέβαια το σενάριο οδηγείται στις αναπόφευκτες υπερβολές που αποτελούν συνθήκη στην μυθοπλασία, ιδίως στις ταινίες που θέλουν να φλερτάρουν και με το θρίλερ όπως συμβαίνει με αυτή. Ο Κομάσα ενδιαφέρεται κυρίως για την μετάλλαξη του ευχάριστου σε δυσάρεστο και αυτό το πετυχαίνει μέσω των οικογενειακών συρράξεων που καταλήγουν στην απόλυτη παράνοια. Και μας θυμίζει ότι η απόσταση που χωρίζει την μετατροπή μας από αμνό σε λύκο δεν υπάρχει καν. Μπορεί να συμβεί μέσα σε δευτερόλεπτα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr