Στο Παρίσι του 1959, ο ν΄έος κριτικός κινηματογράφου Ζαν Λικ Γκοντάρ πιστεύει πως ήρθε η ώρα να κάνει την δική του ταινία. Πείθει τον παραγωγό να γυρίσουν ένα σενάριο που έχει γράψει με τον φίλο του και καταξιωμένο πλέον σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό, για έναν επίδοξο γκάνγκστερ, πείθει μία Αμερικανίδα ανερχόμενη σταρ να πρωταγωνιστήσει και τα γυρίσματα ξεκινούν, με έναν εντελώς ανορθόδοξο τρόπο, μία επαναστατική μέθοδο για την εποχή, που αψηφά τους μέχρι τότε κινηματογραφικούς κανόνες, και έτσι γεννιέται η εμβληματική ταινία ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ.
Με μία vintage αισθητική, ασπρόμαυρη φωτογραφία και μπόλικη σινεφιλική και νοσταλγική διάθεση, η ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ NOUVELLE VAGUE (που είναι το όνομα του κινηματογραφικού κινήματος που δημιούργησαν ο Γκοντάρ, ο Τριφό, ο Λουί Μαλ και άλλοι Γάλλοι σκηνοθέτες της εποχής) είναι ένας φόρος τιμής στον ΜΟΝΑΔΙΚΟ auter της τέχνης του κινηματογράφου ΖΑΝ ΛΙΚ ΓΚΟΝΤΑΡ αλλά και στο επαναστατικό πνεύμα της εποχής. Με λίγα λόγια σαν μία ευχάριστη σινεφίλ κομεντί, που θέλει να γνωστοποιήσει στο νέο κοινό την επανάσταση της τέχνης και να υπενθυμίσει στους παλαιότερους με παιχνιδιάρικη διάθεση, αυτά που ήδη γνωρίζουν για το κίνημα της Nouvelle Vague.
Στο τεχνικό κομμάτι η ταινία είναι γυρισμένη σε φορμάτ 4:3, κόκκος στην φωτογραφία, χειροκίνητες λήψεις ,ακόμα και το σημάδι πάνω δεξιά στην αλλαγή της μπομπίνας, όλα αναπαράγονται με ρετρό νοσταλγία, ακόμα και τα αποφθέγματα των σκηνοθετών όπως αυτό του Ζαν Κοκτώ ” Η τέχνη δεν είναι χόμπι αλλά ιεροσύνη” , τα μεγάλα ονόματα όπως Κλοντ Σαμπρόλ, Ερίκ Ρομέρ, Ανιές Βαρντά, Ζακ Ριβέτ παρελαύνουν από την οθόνη, οι ηθοποιοί δείχνουν να το απολαμβάνουν με τον Γκιγιόμ Μαρμπέκ στον ρόλο του Γκοντάρ και την Ζόι Ντόιτς στον ρόλο της Τζιν Σίνμπεργκ, που έρχεται από τα βασανιστικά γυρίσματα του Ότο Πρέμινγκερ για το ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ, για να βρει τα απόλυτα χαλαρά και σχεδόν χωρίς πρόγραμμα γυρίσματα της ταινίας που έμελλε να μείνει στην ιστορία του σινεμά. Και αν το σενάριο φαίνεται να φλερτάρει με την ρηχότητα και την ευκολία, είναι πλήρως εναρμονισμένο με το ίδιο το θέμα της ταινίας, την ριζοσπαστική αλλαγή που έφερε μία ομάδα νέων καλλιτεχνών αψηφώντας νόμους και κανόνες που ίσχυαν τότε στην δημιουργία των ταινιών.
Κομψό και απόλυτα ευχάριστο το NOUVELLE VAGUE του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι μία ταινία νοσταλγική, παιχνιδιάρικη και καλαίσθητη, που μιλάει για μία επανάσταση στην τέχνη και φωτίζει την το πνεύμα των ανθρώπων που την δημιούργησαν, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις αλλά με πράξεις αγάπης για το ίδιο το σινεμά.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr