Γερμανία, άνοιξη του 1945. Ενώ ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος βαίνει προς το τέλος του, ο 12χρονος Νάνινγκ περνάει τις μέρες του με τη μητέρα του στο απομονωμένο νησί Aμρουμ, περιμένοντας την επιστροφή του πατέρα του από το μέτωπο. Οταν η μητέρα του εκφράσει την επιθυμία της για ορισμένα τρόφιμα που όμως σπανίζουν λόγω της έλλειψης προμηθειών, θα βαλθεί να τα εντοπίσει για να της τα δωρίσει. Στο πλαίσιο της ειδικής αυτής «αποστολής» του, θα ανακαλύψει περισσότερα απ' ό,τι μπορούσε να φανταστεί για τους γύρω του, αλλά και την ίδια του την οικογένεια, σε μια περιπέτεια που θα του αλλάξει τη ζωή.
«Η πιο σημαντική συνειδητοποίηση για μένα ήρθε λίγο πριν την ολοκλήρωση της ταινίας πριν λίγους μήνες: Οταν φίλοι, οι οποίοι μέχρι τότε φαίνεται ότι ζούσαν σε μια ειδυλλιακή Γερμανία, άρχισαν να συζητάνε το ενδεχόμενο να φύγουν από τη χώρα. Αλλά όπως είπε και ο Γκαίτε: "Η πατρίδα μας είναι εκεί όπου μορφωθήκαμε". Και εγώ δεν θέλω να την αφήσω στους ναζί». Με αυτά τα λόγια του ίδιου του σκηνοθέτη ξεκινάμε την κριτική μας. Η πιο ώριμη και πιο ουσιαστική ταινία των τελευταίων χρόνων του Φατίχ Ακίν με εξαιρετική θεματολογία, σκηνοθεσία, καλοδουλεμένο σενάριο, υπέροχη φωτογραφία και εξαιρετική διανομή στους ηθοποιούς. Μια ταινία ποιητική και επίκαιρη που αξίζει να δείτε μαζί με τα (μεγαλύτερα) παιδιά σας, ώστε να τους εξηγήσετε τις ιστορικές συνθήκες, να μιλήσετε μαζί τους για τον πόλεμο, τη μήτρα που τον γεννά και τις εκφάνσεις του στην καθημερινότητα. Ο Ακίν μαζί με τον βετεράνο Γερμανό σκηνοθέτη και σεναριογράφο Χαρκ Μπομ γράφουν την ιστορία της Γερμανίας στο μεταίχμιο δυο εποχών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε, όταν ακόμα και ένα μικρό παιδί μεγαλωμένο με εθνικοσοσιαλιστική διαπαιδαγώγηση αντιλαμβάνεται τη φρίκη αλλά και τις συνέπειές της. Το παιδί ακροβατεί ανάμεσα στην αγάπη του για τη μητέρα, που θεωρεί ιερή, και τον έξω κόσμο που απλώς τη βλέπει σαν αυτό που είναι, ένα τέρας. Για το παιδί είναι δύσκολο να αντιληφθεί από πού προέρχεται η απανθρωπιά και η σκληρότητα της μητέρας του, γιατί έτσι μεγαλώνει, του μοιάζει φυσιολογική η στάση της. Ομως εκείνο που πραγματικά είναι ανθρωπιά, δηλαδή η στάση της κοινωνίας απέναντί του, έχει μεγάλη αντιδιαστολή με ό,τι γνωρίζει από το σπίτι του. Εκεί ανοίγει τις κεραίες του κι όσο κι αν δεν μπορεί, κι αν δεν θέλει να το χωνέψει, τελικά αντιλαμβάνεται τι είναι κακό και τι είναι καλό. Σε αντίθεση με άλλες ταινίες εδώ η καταγγελτική διάθεση βγαίνει αβίαστα, δεν χρειάζεται να φωνάξει. Ο Ακίν έκανε μια ταινία αντάξια του ταλέντου του που θα μείνει κλασική!
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr