Ερωτική επιστολή προς το γαλλικό Νέο Κύμα, νοσταλγία για πρόσωπα που άλλαξαν το σινεμά, αλλά κυρίως μια ταινία για την ανάγκη των νέων ανθρώπων να δημιουργούν αψηφώντας τους κανόνες που τους κληροδοτεί η προηγούμενη γενιά. Η ιστορία των παρασκηνίων της ταινίας του Γκοντάρ «Με Κομμένη την Ανάσα», γυρισμένη με το ίδιο στυλ και πνεύμα με τα οποία ο Γκοντάρ την σκηνοθέτησε.
Ο Λινκλέιτερ μας μεταφέρει στο «φλεγόμενο» Παρίσι του Νέου Κύματος (Nouvelle Vague), των «Τετραδίων του σινεμά» (Cahiers du Cinema), του Φεστιβάλ των Καννών που «υποδέχεται» τα «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τρυφώ το 1959 και μαζί τους μια φουρνιά κινηματογραφιστών που αψηφά τις συμβάσεις. Ποιος άλλος εκτός από τον «ιερέα» του κύματος θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί; Φυσικά ο Γκοντάρ, ο πιο πειραματικός και πολυσχιδής όλων των κριτικών των Cahiers du Cinema (Φρανσουά Τρυφώ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Ερίκ Ρομέρ, Ζακ Ριβέτ και Κλοντ Σαμπρόλ) που δημιούργησαν τούτο το κύμα που σάρωσε και αμφισβήτησε την καθεστηκυία τάξη του κινηματογράφου εκείνη την περίοδο. Ο Λινκλέιτερ προσεγγίζει με παιχνιδιάρικη διάθεση, τρυφερότητα και χιούμορ τον Γκοντάρ και μας συστήνει όλη την παρέα, μην αφήνοντας απέξω κανέναν, ακόμα και σαν παρουσία! Για μας είναι δεδομένο ότι κάποιος που θα παρακολουθήσει την ταινία πρέπει να έχει δει, ή να δει αμέσως μετά, την ταινία στην οποία αναφέρεται. Αν και είναι προτιμότερο να έχει δει πριν την ταινία και μετά τα παρασκήνιά της! Ομοίως βοηθάει το να ρίξει μια κλεφτή ματιά στην κινηματογραφική ιστορία, γιατί συναντάει ονόματα που δεν θα καταλαβαίνει αν δεν γνωρίζει το παραμικρό. Λόγω της ανάλαφρης διάθεσης που προσεγγίζει την περίοδο ο Λινκλέιτερ, ο θεατής φεύγει με μια γλυκιά νοσταλγία κι ένα χαμόγελο! Το «τρελόπαιδο» ο Γκοντάρ, που έκανε έξαλλο τον παραγωγό μέχρι να βρει αυτό που πραγματικά ήθελε να πει με τον τρόπο που ήθελε να το πει! Στην πραγματικότητα, εκείνα τα «τρελόπαιδα» έκαναν συναρπαστικό σινεμά με ψυχή και βάθος με πολύ λίγα μέσα, δίνοντας μια φρέσκια πνοή και μια ηχηρή απάντηση στο Χόλιγουντ! Δεν θα πούμε περισσότερα. Περιηγηθείτε στη νουβέλ βαγκ και αναρωτηθείτε πόσο χρήσιμη και «απελευθερωτική» για τους καλλιτέχνες θα ήταν σήμερα, σε μια εποχή που τα στούντιο και οι χρηματοδοτήσεις προστάζουν και διαμορφώνουν το περιεχόμενο σύμφωνα με τις επιταγές της αστικής τάξης.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr