Ποδόσφαιρο στις πλαγιές των Τζουμέρκων
Το Αρματολικό είναι ένα χωριό του νομού Τρικάλων στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Με μόνιμο πληθυσμό μόλις 18 κατοίκων, που τα καλοκαίρια αυξάνεται αρκετά, πραγματοποιείται κάθε Αύγουστο ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά στο οποίο συμμετέχουν οι ομάδες των γύρω χωριών: Κορυφή, Μεσοχώρα, Παχτούρι και Νεράιδα.
Αυτό το ποδοσφαιρικό τουρνουά γίνεται η αφορμή και ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος με το ντοκιμαντέρ «Τα τέρματα του Αυγούστου» μας φέρνει στον τόπο που γεννήθηκε, στο χωριό του, που παλιά λεγόταν Μπούκουρι, που σημαίνει «ωραία θέα». Και τι κάνει; Καταρχήν κάτι που προσωπικά μου αρέσει πολύ. Συνδέει τη λαϊκότερη των τεχνών, το σινεμά, με το λαϊκότερο των αθλημάτων, το ποδόσφαιρο. Βέβαια το ποδόσφαιρο για τον Κουτσιαμπασάκο είναι η αφορμή για να προσεγγίσει το χωριό, τους κατοίκους, την καθημερινότητα, την κοινωνική ζωή.
Παίρνει, λοιπόν, την κάμερα και αρχίζει να κινηματογραφεί από την αρχή. Από την ώρα που το χωριό αρχίζει να γεμίζει για το καλοκαίρι και τα πρώτα τηλεφωνήματα που πέφτουν από χωριό σε χωριό για τη διοργάνωση του παραδοσιακού ποδοσφαιρικού ραντεβού. Παράλληλα μας φέρνει κοντά στους ανθρώπους του χωριού που δίνουν ονόματα στις κατσίκες τους, που μαζεύουν ρίγανη, που ταΐζουν τις κότες και στα παιδάκια που χαίρονται τις ολιγοήμερες διακοπές τους. Κι έτσι οι εικόνες της γλυκιάς ηρεμίας εναλλάσσονται με τις πυρετώδεις προετοιμασίες για το παραδοσιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά. Κουρεύονται τα χορτάρια από το γήπεδο, βάφονται οι γραμμές, ετοιμάζονται τα γκολπόστ. Κι όταν φτάνει η ώρα που θα ακουστεί το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή, ολόκληρο το Αρματολικό ζει τη χαρά των αγώνων. Με αγάπη για την ομάδα, με πάθος και συχνά με φανατισμό.
Ο Κουτσιαμπασάκος μπαίνει μέσα σε όλο αυτό, κινηματογραφεί τα πάντα, τις φάσεις, τις φιλονικίες, τα πανηγύρια, τα σκληρά μαρκαρίσματα, τα παράπονα στο διαιτητή, τους πανηγυρισμούς, τις διαμαρτυρίες των θεατών. Μπαίνει τόσο μέσα που κάποια στιγμή “κινδυνεύει” να προπηλακιστεί από τους ποδοσφαιριστές της αντίπαλης ομάδας!
Ξεκινώντας, λοιπόν από την ήρεμη ατμόσφαιρα του χωριού και τις ετοιμασίες, αρχίζει λίγο-λίγο, με το ξεκίνημα του τουρνουά και όσο οι αγώνες γίνονται όλο και πιο κρίσιμοι, να καταγράφει την αυξανόμενη ένταση παικτών, παραγόντων και οπαδών. Το ποδόσφαιρο γίνεται το κοινό σημείο αναφοράς, που “ενώνει” ανθρώπους που ολόκληρο το χρόνο ζουν μακριά από το χωριό τους. Ένα χωριό που τους λείπει, που το αγαπούν και μέσω της ομάδας θέλουν να νικήσουν και να χαρούν.
Η ταινία του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, είναι μια κοινωνική ματιά στην ελληνική επαρχία. Καθόλου επιστημονικοφανής, αλλά απολύτως ρεαλιστική και ταυτόχρονα ευχάριστη. Ιδιαίτερα επιτυχημένη αποδείχτηκε η επιλογή τοπικών δημοτικών τραγουδιών που ακούγονται από απλούς ανθρώπους και χωρίς τη συνοδεία μουσικής.
Με πολύ καλό σκηνοθετικό ρυθμό, με στιγμές κορύφωσης, με εικόνες τρυφερές και με αρκετό χιούμορ, ο Κουτσιαμπασάκος αποδεικνύει ότι εκτός από πολύ καλός σκηνοθέτης του σινεμά, είναι και πολύ καλός σκηνοθέτης και εικονολήπτης ποδοσφαιρικών αγώνων!
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com