Διασκευή θεατρικού μιούζικαλ που ήταν διασκευή κινηματογραφικής ταινίας που ήταν διασκευή βιβλίου του 1976, από τον αργεντίνο ακτιβιστή Μανουέλ Πουίγ, το φιλμ του Μπιλ Κόντον εκ των πραγμάτων φέρει κάτι το βαθιά ασύνδετο στο DNA του, που όμως ο βραβευμένος με Όσκαρ (“Θεοί και Δαίμονες”) σεναριογράφος και σκηνοθέτης θέλει να φέρει στα μέτρα της ιστορίας του.
Ο Κόντον, που έγραψε το “Σικάγο” και σκηνοθέτησε το “Dreamgirls” έχοντας άρα πλούσια εμπειρία σε αντίστοιχες μεγάλες μεταφορές θεατρικού τύπου δυναμικής στο σινεμά, επιχειρεί να δώσει μια διαφορετικού τύπου αλλά εξίσου έντονη αίσθηση κατασκευασμένης πραγματικότητας, τόσο στις σκηνές της αφήγησης (την ταινία-μες-στην-ταινία που αφηγείται ο Μολίνα) όσο και στις σκηνές στο κελί.
Η Τζένιφερ Λόπεζ είναι φύσει εντυπωσιακή ως ντίβα για κάθε συναισθηματική διάθεση αλλά ο αληθινός σταρ της ταινίας είναι ο Τόνατιου που μας συνεπαίρνει με την αφήγηση και την ορμή του. Καταφέρνοντας να ενώσει με την ειλικρίνειά του την δύναμη ενός προκάτ χολιγουντιανού ονείρου με την ελπίδα για αντίσταση προς ένα καλύτερο αύριο – είναι έγκυρο το όπου κι αν κάθε άνθρωπος βρίσκει την ψυχική δύναμη για πάλι, λέει η ταινία.
Και το κάνει μέσα από ένα συναισθηματικά ορμητικό κείμενο, που ομολογουμένως μοιάζει σε αρκετά σημεία ως όχι αρκετά εκρηκτικό, σαν κάποιος να έχει κατεβάσει οριζόντια την ένταση. Κι ακόμα κι αν τα επιμέρους νούμερα δεν έχουν κάτι το αληθινά εντυπωσιακό ή πρωτόγνωρο, το φιλμ καταφέρνει να βρει μια συναισθηματική και πολιτική γραμμή που ακολουθεί με συνέπεια μέχρι το πολύ καλό του φινάλε.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr