Πάντα έχουν ενδιαφέρον οι βιογραφικές ταινίες που εστιάζουν σε μια συγκεκριμένη περίοδο χρόνου για να αντλήσουν ένα συγκεκριμένο, εστιασμένο δραματικό αποτέλεσμα. Εδώ εν προκειμένω έχουμε έναν Μπρους Σπρίνγκστιν (παιγμένο μονότονα από έναν Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ που μοιάζει να έχει πεταχτεί στο σετ στα διαλείμματα της προηγούμενης σεζόν “The Bear”) αμέσως πριν την μεγάλη, οριστική του έκρηξη, σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του όπου μοιάζει αβέβαιος για το μέλλον του αλλά και παγιδευμένος στο παρελθόν του.
Η ιδέα του να γυριστεί λοιπόν μια αδρανής ταινίας για μια αδρανή περίοδο της –όποιας– ζωής δεν είναι χωρίς την αξία της, και ο Σκοτ Κούπερ (του οσκαρικού “Crazy Hear” με τον Τζεφ Μπρίτζες) αντιμετωπίζει τον ήρωά του και το υλικό με τη δέουσα σοβαρότητα και μια στιβαρή ματιά. Όμως η προσέγγιση δεν είναι αρκετά αφαιρετική για να στηριχτεί ένας τέτοιος ‘πίνακας διάθεσης’, καθώς αναλωνόμαστε σε αδιέξοδες συζητήσεις και δράματα, που σε μεγάλο βαθμό αφορούν τον θεατή μόνο εφόσον έχει ένα δεδομένο επίπεδο προϋπάρχουσας μύησης στο θέμα ‘Μπρους Σπρίνγκστιν’.
Είναι σαν η ταινία να μην μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να πετύχει, καθώς την ίδια στιγμή δεν απουσιάζουν και τα πολυάριθμα κλισέ των ταινιών του συγκεκριμένου (ανανεωμένου, τελευταία) είδους, με απλουστευτικές επεξηγήσεις του πώς γράφτηκε το τάδε τραγούδι ή καθαρογραμμένων παραλληλισμών ανάμεσα σε δημιουργικές στιγμές και συναισθηματική κατάσταση. Είναι κρίμα γιατί είναι μια όμορφη, φιλόδοξη ταινία που όμως μένει να αιωρείται, δίχως να είναι ούτε ένα δυναμικό, ακατάτακτο συναισθηματικό προφίλ (βλέπε κάτι σαν το “Jackie”, ας πούμε), αλλά ούτε και ένα άκρως ικανοποιητικό φιλμ που ξέρει πώς να σου μαγειρέψει την πιο πετυχημένη συνταγή του κόσμου – όπως το περσινό “A Complete Unknown”.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr