Κάθε καλοκαίρι στα ορεινά της νότιας Πίνδου ένα αυτοσχέδιο τουρνουά ποδοσφαίρου δίνει ζωή στα χωριά και στους ανθρώπους της περιοχής. Η επεισοδιακή πορεία της ομάδας του Αρματολικού στο τουρνουά αποκαλύπτει το συναρπαστικό ζωντάνεμα μιας μικρής κοινότητας, η οποία μπορεί τους περισσότερους μήνες του χρόνου να είναι σχεδόν άδεια, το πνεύμα της όμως παραμένει ζωντανό.
Ράθυμη, σχεδόν αόρατη, η κάμερα του Δ. Κουτσιαμπασάκου καταγράφει συχνά ποιητικά τα ολιγάριθμα χωριά να παίρνουν ζωή τον Αύγουστο. Μοιάζει σαν οι ρίζες των ανθρώπων να ανασκαλεύουν το χώμα τους κάθε καλοκαίρι και να θεριεύουν, μέχρι την επιστροφή στην πόλη. Οι γενιές συναντιούνται με τρυφερότητα, οι τοπικοί σύλλογοι αναβιώνουν και όλα αλλάζουν για έναν μήνα. Η θρησκεία και το ποδόσφαιρο αποτελούν συνδετικό κρίκο, με τον φανατισμό να κρατεί καλά ακόμα και στην απομόνωση. Το γήπεδο φτιάχνεται κάθε χρόνο απ' την αρχή και τον χειμώνα πάλι παγώνει κάτω από το χιόνι.
Ο σκηνοθέτης παρατηρεί με τρυφερότητα, αφήνοντας διάχυτο έναν προβληματισμό, τη μοναξιά των ανθρώπων τον χειμώνα, που έχουν μόνη συντροφιά τα ζώα και την ερήμωση της υπαίθρου. Τι θα γίνουν άραγε αυτά τα χωριά μόλις φύγουν και οι τελευταίοι εναπομείναντες κάτοικοι; Ενα όμορφο πορτρέτο, που του λείπει ένα «γιατί». Αυτό το «γιατί» θα μπορούσε να αναδείξει περισσότερες κοινωνικές πτυχές και αιτίες του φαινομένου.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr