Το 1982, μετά την επιτυχημένη περιοδεία για το «The River», ο Μπρους Σπρίνγκστιν γυρίζει στο Νιου Τζέρσι και κλείνεται στον εαυτό του, παλεύοντας όχι μόνο με την κατάθλιψη αλλά και με τα φαντάσματα του παρελθόντος του. Τότε ηχογραφεί τον δίσκο «Nebraska», σε ένα μαγνητόφωνο 4 στροφών στην κρεβατοκάμαρά του.
Το άλμπουμ «Nebraska» σηματοδότησε μια κομβική στιγμή στη ζωή του «Boss» και θεωρείται ένα από τα πιο διαχρονικά έργα του. Το σίγουρο είναι ότι είναι το πιο προσωπικό του άλμπουμ, όπως λέει και ο ίδιος, σε βαθμό που όταν τον ρωτούν τι θα ήθελε να θυμούνται από τη μουσική του εκείνος απαντάει μονολεκτικά: «Nebraska». Ηταν η στιγμή που ο πιτσιρικάς ρόκερ του «αμερικάνικου ονείρου» έκανε μια βαθιά ενδοσκόπηση, πολέμησε τους δαίμονές του και ενηλικιώθηκε. Πρώτα απ' όλα, να ξεκαθαρίσουμε ότι η ταινία προσφέρεται για τους θαυμαστές του τραγουδοποιού και εξερευνά μία μόνο στιγμή από την τεράστια καριέρα του, δεν είναι εκτεταμένη βιογραφία. Εξίσου σημαντικό είναι και το ότι έχει τις ευλογίες του, αφού ήταν παρών στα γυρίσματα της ταινίας, όπως είναι και τώρα στη διανομή της.
Το «Αφεντικό» κατάφερε μετά την επιτυχία του («The River») να δείξει στις δισκογραφικές ποιος αληθινά ήταν, τις «μύχιες» προθέσεις του. Εκανε τη μουσική που ήθελε, τα ολοκληρωμένα άλμπουμ που ήθελε, έδειξε τη «μεγαλύτερη εικόνα» στις ιστορίες του και δεν πούλησε φτηνά το τομάρι του, μουσικά τουλάχιστον. Το έκανε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αλλά ίσως και γιατί ήξερε ότι τον είχαν ανάγκη, λέμε εμείς... Εφερνε πολλά λεφτά στο ταμείο και μπορούσε να επιβάλει τους όρους του. Σε αυτήν τη συνθήκη είχε συνοδοιπόρο του τον φίλο και ατζέντη του, που τον στήριξε και τον βοήθησε να ξεπεράσει την κατάθλιψη. Είναι πολύ σπουδαίο ένας καλλιτέχνης του βεληνεκούς του Σπρίνγκστιν να μιλάει ανοιχτά για τα τραύματά του, όπως είναι και πολύ σημαντικό να επιλέγει τη μουσική παρακαταθήκη του εν ζωή. Η ταινία συνοψίζεται στις φράσεις «πρέπει να θυμηθώ ποιος είμαι», «από πού προέρχομαι» ώστε «να καταλάβω ποιος θέλω να είμαι». Πολύ ωραία δουλειά σκηνοθετικά, φωτογραφικά, σκηνογραφικά, και φυσικά ο Τζέρεμι Αλεν Γουάιτ είναι να τον πιεις στο ποτήρι! Το ίδιο το «Αφεντικό» το λέει, όχι εμείς !
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr