Μια φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Γέιλ καταγγέλλει έναν καθηγητή της για βιασμό και προστρέχει σε μια καθηγήτριά της με την οποία συνδέονται φιλικά, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται με τη θέρμη που η κοπέλα προσδοκά, καθώς κι εκείνη κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό.
Κοινωνικό δράμα που πραγματεύεται ένα αγαπημένο θέμα του σκηνοθέτη Γκουαντανίνο, τα όρια της επιθυμίας, αυτή τη φορά όχι από την οπτική του πάθους, αλλά του κοινωνικού αντίκτυπου, όπως αυτός έχει οριστεί την τελευταία δεκαετία μέσα από το κίνημα MeToo και την κουλτούρα της ακύρωσης.
Παρότι η δική του δεν έχει κωμικά στοιχεία, ο Γκουαντανίνο εμπνέεται κατά δήλωσή του από ταινίες του Γούντι Άλεν όπως τα «Η Χάνα και οι αδερφές της» («Hannah and her Sisters», 1986), «Μια άλλη γυναίκα» («Another Woman», 1988) και «Απιστίες και αμαρτίες» («Crimes and Misdemeanors», 1989). Του αποτίνει φόρο τιμής μιμούμενος τους τίτλους αρχής των ταινιών του: μαύρο φόντο, τα ονόματα των συντελεστών σε λευκή γραμματοσειρά Windsor με αλφαβητική σειρά και τζαζ υπόκρουση. Με την αναφορά στον συγκεκριμένο σκηνοθέτη, δημιουργεί παράλληλα και μια εξωφιλμική σύνδεση με το θέμα της πλοκής, καθώς ο ίδιος ο Άλεν βρέθηκε στο επίκεντρο πολιτιστικής ‘ακύρωσης’, έστω κι αν καμία από τις κατηγορίες που του απέδωσε η πρώην σύζυγός του, Μία Φάροου, δεν αποδείχτηκαν από τη δικαιοσύνη. Μια ανάλογη συσχέτιση λόγω τίτλου, θέματος και αμφίσημου χειρισμού μπορεί ακόμα να γίνει και με το «Κυνήγι» («Jagten», 2012) του Τόμας Βίντερμπεργκ, που επίσης αφορά έναν άντρα κατηγορούμενο για σεξουαλική παρενόχληση.
Στην ταινία του Γκουαντανίνο πάντως, το σενάριο της Νόρας Γκάρετ (που παίζει και στην ταινία) παρέχει κίνητρα κι αντικίνητρα σε όλους τους χαρακτήρες, παρότι δεν τηρεί και τελείως ίσες αποστάσεις απ’ όλους, καθώς αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Χανκ είναι πιθανότερα ένοχος, μέσα από την τελευταία συνάντησή του με την Άλμα, αλλά κι από την αποφασιστικότητα με την οποία η Μάγκι δημοσιοποιεί το γεγονός. Σε όλους τους ήρωες προστίθεται επίσης και μια αμφιλεγόμενη πλευρά, μια αντιπαθητική, αλλόκοτη ή σκοτεινή συμπεριφορά που τους εμπλουτίζει συναρπαστικά, πέρα από το απλουστευτικό ηθικολογικό δίπολο καλού και κακού. Η μουσική των Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος (που έντυσαν επίσης το «Tron: Ares» της προηγούμενης εβδομάδας) φορτώνει με υποψία κι υπονόμευση τις καταστάσεις.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr