Η ταινία που απέσπασε τον Χρυσό Αλέξανδρο καλύτερης διεθνούς ταινίας στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσαλονίκης, προσωπικά μου έδωσε την αίσθηση ότι παρακολουθώ παλαιστινιακή σαπουνόπερα πολυτελείας. Υπερφορτωμένη σεναριακά, στοχεύει να μιλήσει για ένα σωρό σοβαρά ζητήματα (άμβλωση, οικονομικά προβλήματα, δίκες, σχέση Παλαιστινίων – Ισραηλινών, οικογενειακοί δεσμοί, τα πάντα) στο γνωστό μοτίβο των ιστοριών με πρόσωπα που συνδέονται μεταξύ τους – και τα πρόσωπα εδώ είναι πάρα πολλά.
Πρόσωπα μπορεί η ταινία να έχει, αυτό που δεν έχει όμως είναι άξονα, κέντρο βάρους. Εκτός αν η γενικότερη σύγχυση των καιρών μας μπορεί να θεωρηθεί κέντρο βάρους. Οι ιστορίες δεν έχουν ισάξιο ενδιαφέρον και το κεφάλι σου σε πιάνει από περιττές πληροφορίες που βρίσκονται στην ταινία για να γεμίσει η ώρα. Αυτή η ταινία που υπογράφει ο διακεκριμένος Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Σκαντάρ Κοπτί (Ajami) μου θύμισε κάπως την «Χώρα προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα με το «παλαιστινιακό ζήτημα» στο φόντο αλλά χωρίς την ανάλογη σκηνοθετική δύναμη ώστε να με κρατήσει σταθερό στην θέση μου. Δεν είναι εντελώς αδιάφορη αλλά δεν θα χάσετε κάτι αν σας ξεφύγει…
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr