Το «Μετά το κυνήγι» διανθίζεται επίσης από ενοχές και αμαρτίες από το βεβαρημένο παρελθόν αλλά εντάσσεται σε ένα ντε λουξ περιβάλλον με ήρωες καλλιεργημένους, ευγενικούς. Οι περισσότεροι είναι καθηγητές Πανεπιστημίου που ντύνονται με πανάκριβα ρούχα, ζουν σε σπίτια με όλα τα κομφόρ, έχουν καλό γούστο στη μουσική, στο φαγητό, στις Τέχνες.
Όλα αυτά όμως τι κάνουν τελικά; Πλάθουν την εύθραυστη κρούστα της επιφάνειας. Η κρούστα σπάει εύκολα και όταν αυτό θα γινει, το από κάτω, το μέσα, διαφέρει ριζικά από το έξω. Πρόσωπο κλειδί της ιστορίας σε μια ακόμη πολύ καλή στιγμή της, η Τζούλια Ρόμπερτς. Υποδύεται την Αλμα, επιτυχημένη καθηγήτρια του πανεπιστημίου του Γέιλ, αγαπητή σε όλους, παντρεμένη με έναν κυνικό καλλιτέχνη (Μάικλ Στούλμπαργκ) και αφοσιωμένη σε μια άριστη μαθήτριά της (Αγιο Εντεμπίρι).
Και ξαφνικά «σκάει» η βόμβα. Η φοιτήτρια κατηγορεί για βιασμό έναν συνάδελφο της Αλμα, τον οποίο φλερτάρει (Αντριου Γκάρφιλντ). Από εκεί, ο Γκουαντανίνο μπλέκει με γοητευτικό τρόπο το μυστήριο με την κοινωνική κριτική, ενώ συχνά, η γενική ατμόσφαιρα του «Μετά το κυνήγι» αφήνει την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε ταινία του Γούντι Άλεν. Ακόμα και το λογότυπο των τίτλων αρχής της ταινίας, λευκά γράμματα συγκεκριμένης γραμματοσειράς σε μαύρο φόντο, είναι πανομοιότυπο με τους τίτλους που ο Γούντι Αλεν χρησιμοποιεί σε όλες τις ταινίες του.
Και όπως σε πολλές ταινίες του Αλέν, έτσι και εδώ βλέπουμε διανοούμενους να συζητούν με ή χωρίς στόμφο για τις μεγάλες αξίες και τα τεράστια θέματα της ζωής, να φιλοσοφούν και να χαμογελούν συγκαταβατικά. Αλλά κανείς τους δεν αντιλαμβάνεται (ή δεν θέλει να το αντιληφτεί) πόσο εύκολο είναι, να πέσεις θύμα των εντυπωσιακά μικρών αδυναμιών του χαρακτήρα σου, που στην ουσία προβάλλουν τον σάπιο εαυτό σου.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr