Με τα μάτια του σκύλου
Ο Τοντ είναι ένας νέος άνδρας που μόλις έχει βγει από την αποτοξίνωση. Για να ξαναβρεί τις ισορροπίες του και να αναρρώσει αποφασίζει να μετακομίσει μαζί με το σκύλο του τον Ίντι, στο σπίτι του παππού του που βρίσκεται απομονωμένο σε ένα δάσος. Στο μεταξύ η αδελφή του Βέρα που ανησυχεί γι’ αυτόν, μιας και η υγεία του είναι κλονισμένη, τον αναζητά διαρκώς στο τηλέφωνο. Όμως κάτι συμβαίνει στο σπίτι, η υγεία του Τοντ χειροτερεύει και κάποιες σκοτεινές οντότητες που σχετίζονται με το παρελθόν τον απειλούν. Ο Ίντι που αντιλαμβάνεται πράγματα που ο Τοντ δεν μπορεί, αποφασίζει να τον υπερασπιστεί.
Το «Good boy» του Μπεν Λέονμπεργκ είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ταινία τρόμου. Να ξεκαθαρίσω ότι, προσωπικά, δεν είναι φαν του συγκεκριμένου είδους πλην κάποιων λίγων περιπτώσεων. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη προσέγγιση και με έναν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ πρωταγωνιστή: Τον Ίντι, το σκύλο!
Με φρέσκια ματιά και αποφεύγοντας την ανακύκλωση χιλιο-ιδωμένων κλισέ ο Λέονμπεργκ επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του μέσα από την οπτική του Ίντι! Τι βλέπει και -κυρίως- τι διαισθάνεται, ο Ίντι;
Όλα γίνονται μέσα σε ένα σπίτι που κατοικείται από κάτι τρομακτικό. Αυτό είναι κλισέ, το έχουμε ξαναδεί. Όμως από κάπου πρέπει να αρχίσουμε. Στη συνέχεια όμως το ενδιαφέρον μετατοπίζεται, και καθώς η αδρεναλίνη ανεβαίνει το θρίλερ αποκτά άλλες διαστάσεις καθώς ο Ίντι αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει την άγνωστη απειλή. Κι έτσι η ταινία κυλά με την ένταση να αυξάνεται και με το θεατή να μην προλαβαίνει να πάρει ανάσα. Κι όλα αυτά ενώ ο καταπληκτικός σκύλος-πρωταγωνιστής προσπαθεί να ανακαλύψει το μυστικό που βρίσκεται κάπου στο υπόγειο του σπιτιού και όπως φαίνεται έχει σχέση με τον ξαφνικό και ανεξήγητο θάνατο του παππού του Τοντ, πριν από μερικά χρόνια.
Ο σκηνοθέτης έχοντας να διαχειριστεί τις δυσκολίες που ούτως ή άλλως υπάρχουν εξαιτίας του πρωταγωνιστικού ρόλου του Ίντι, πετυχαίνει με τις λήψεις του να μας κάνει να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του πρωταγωνιστή. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και να νιώσουμε τα συναισθήματά του. Κι έτσι την ίδια ώρα που η αγωνία χτυπάει κόκκινο ο θεατής νιώθει απέραντη τρυφερότητα για τον υπέροχο Ίντι.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com