Από τα διάφορα βασισμένα σε gimmick θρίλερ που βλέπουμε κατά καιρούς (όπως πρόσφατα με το πληκτικό “Τέρας της Φύσης”, δηλαδή το «αν το “Παρασκευή και 13” ήταν από την οπτική του δολοφόνου»), το “Good Boy” κερδίζει πόντους γιατί ξέρει τους περιορισμούς της ιδέας του. Ούτε στομφώδες είναι, ούτε ξεχειλώνει την ιδέα μέχρι να σπάσει, παραδίδει ένα τίμιο, σύντομο αλλά αξιομνημόνευτο φιλμ τρόμου που ξεχωρίζει.
Η ιδέα του πιστού σκύλου που ‘βλέπει’ ή διαισθάνεται μια μεταφυσική, απειλητική παρουσία είναι συνεπής με τα όσα ξέρουμε από την εμπειρία μας με ζώα, τα οποία συχνά δίνουν την αίσθηση πως ξέρουν πράγματα που εμείς αγνοούμε. Πάντα θυμάμαι τα memes με γάτες και σκύλους που είχαν γίνει viral με το λανσάρισμα του Pokemon GO, όπου τα ζώα φαίνονται σα να μπορούν να αντιληφθούν την ‘παρουσία’ των Pokemon γύρω τους.
Ε, το “Good Boy” είναι αυτό αλλά σε ταινία τρόμου. Ο σκύλος είναι ο πρωταγωνιστής, ακολουθούμε διαρκώς το βλέμμα και την εμπειρία του μέσα από έξυπνη σκηνοθεσία και υπαινικτικά καδραρίσματα που προσπαθούν να δώσουν την ιστορία μέσα από το επίπεδο του σκύλου κρατώντας κι εμάς συχνά στο σκοτάδι. Είναι τόσο καλός ο σκηνοθετικός έλεγχος, που βασικά θες να δώσεις ερμηνευτικό Όσκαρ και στον ίδιο τον σκύλο.
Η δε ιστορία έχει συναίσθηση του ότι το τρικ αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι ενός σημείο, κι όχι μόνο δε μας κουράζει με τεντώματα και επαναλήψεις (η ταινία δεν ξεπερνά τα 70 λεπτά χωρίς credits), αλλά και οδηγείται τελικά σε ένα μεστό, συναισθηματικό φινάλε, χωρίς ποτέ να ξεμένει από ένταση και χωρίς ποτέ να κάνει αλόγιστη χρήση φτηνών κόλπων για στιγμιαία τρομάγματα. Good boy όνομα και πράγμα!
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr