Ένας κόσμος που αλλάζει
Σε έναν απροσδιόριστο παρελθοντικό χρόνο, σε κάποιον απροσδιόριστο γεωγραφικό χώρο, οι εργάτες ενός αγροκτήματος ζουν χωρίς πολλές έγνοιες. Ανάμεσά τους και ο Γουόλτερ Θερσκ, ένας άνδρας που ήρθε από την πόλη και έγινε αγρότης. Ο Τσαρλς Κεντ, παιδικός φίλος του Γουόλτερ είναι ο γαιοκτήμονας στον οποίο ανήκουν τα χωράφια. Με ελάχιστη έως καθόλου αντίληψη ιδιοκτησίας ο Κεντ συμπεριφέρεται ισότιμα στους ανθρώπους του οι οποίοι είναι ευτυχισμένοι και έτοιμοι να προστατεύσουν το χωριό από οποιονδήποτε εισβολέα. Κάποτε θα φτάσει στο χωριό ένας γεωγράφος για να χαρτογραφήσει την περιοχή.
Όμως η άφιξή του δεν είναι αθώα. Τον έστειλε ο ξάδελφος της γυναίκας του Κεντ, η οποία έχει πεθάνει και ουσιαστικά την έχει κληρονομήσει, για να μετρήσει την περιουσία του και να την αξιοποιήσει. «Τι ανάγκη τα έχουμε τα δέντρα που παράγουν… σκιά;», αναρωτιέται σαρκάζοντας ο ξάδελφος. Και βέβαια δεν χρειάζονται όλοι οι εργάτες και οι θέσεις εργασίας πρέπει να περικοπούν. Και κάπως έτσι ανατρέπονται οι ισορροπίες και αρχίζουν οι συγκρούσεις.
Η νέα ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη «Harvest» είναι η πρώτη μη ελληνική ταινία της σκηνοθέτριας (αν και υπάρχουν Έλληνες συμπαραγωγοί). Σκηνοθετημένη υποβλητικά η ταινία αποτελεί μια αλληγορία επάνω στην Ιστορία και τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συντελεστεί και συντελούνται συνεχώς. Το μικρό, σχεδόν ευτυχισμένο χωριό, όπου τα όρια της ιδιοκτησίας είναι συγκεχυμένα, αποκτά ξαφνικά σύνορα, οριοθετείται. Επόμενο βήμα είναι η εκμετάλλευση του χώρου. Η σκιά δεν πουλιέται αλλά τα ζώα μπορούν να πουληθούν και να φέρουν κέρδος. Και κάπως έτσι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για ένα κοινωνικό στάτους καθώς αυτό αντικαθίσταται από κάποιο άλλο. Ιδιοκτησία, κέρδος, εκσυγχρονισμός έρχονται να αντικαταστήσουν τις πατροπαράδοτες μορφές κοινωνικής οργάνωσης όπου κυριαρχούσαν η αλληλεγγύη και η έννοια της κοινότητας.
Η Ραχήλ Τσαγγάρη επιτυγχάνει ένα αξιοπρόσεκτο εικαστικό αποτέλεσμα. Μπορεί ο χώρος να είναι αδιευκρίνιστος σεναριακά αλλά παραπέμπει ευθέως στα βρετανικά νησιά (η ταινία γυρίστηκε στη Σκοτία στα δυτικά Χάιλαντς). Η ταινία μοιάζει με εθνογραφική μυθοπλασία με τη μουσική και τις διάφορες παγανιστικές τελετές που βλέπουμε να δημιουργούν μια ιδιαίτερα γοητευτική ατμόσφαιρα. Αποτελεί δε κινηματογραφική μεταφορά ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζιμ Κρέις.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com