Γνωρίζοντας τι εστί Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922-1984) και πόσο έντονη προσωπικότητα υπήρξε ως ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας στην πιο ισχυρή περίοδό του, την δεκαετία του 1970, στεναχωριέσαι κάπως νιώθοντας ότι αυτό που απουσιάζει από την ταινία του Αντρέα Σέγκρε, είναι το νεύρο.
Προκειμένου να τονίσει το ενωτικό πνεύμα του Μπερλινγκουέρ (τον οποίο υποδύεται ο Ελιο Τζερμάνο σε έναν ρόλο για τον οποίο βραβεύθηκε) οραματιστή ενός σοσιαλιστικού έθνους όχι για το θεαθήναι αλλά για το καλύτερο μέλλον της χώρας, ο Σέγκρε δίνει έμφαση στα συμβούλια, στις συναντήσεις και στα συνέδρια του Μπερλινγκουέρ με διάφορα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής όπως ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ ή ο Τζούλιο Αντρεότι ενώ βρισκόταν πια στο τιμόνι του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος.
Δεκτόν αλλά από κάποια στιγμή κάπως βαρετό και επαναλαμβανόμενο. Θα έλεγε κανείς ότι η προσπάθειά του Μπερλινγκουέρ συγκινεί με έναν καθαρά νοσταλγικό τρόπο, λες και η ταινία αναρωτιέται που είναι αλήθεια σήμερα ηγέτες όπως ο Μπερλινγκουέρ;
Ως βιογραφικό-ιστορικό δράμα η ταινία ακολουθεί με συνέπεια (και προφανώς καλά μελετημένα τα ιστορικά γεγονότα) στιγμές από τη ζωή και την δραστηριότητα του δημοφιλέστερου ίσως ηγέτη του ΚΚΙ, που το 1976 με 1,7 εκατομμύρια ψηφοφόρους παραλίγο να οδηγηθεί στην εξουσία. Αλλά το καλοφτιαγμένο σύνολο έχεις την αίσθηση ότι κινείται στον αυτόματο πιλότο και ότι το λάδι από τις μηχανές της ταινίας λείπει.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr