Γραμμένο πριν από 22 χρόνια το μπεστ σέλερ «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη» της Ιρανής Αχάρ Ναφέσι βρήκε επίσης τον δρόμο προς την μεγάλη οθόνη από τον ισραηλινό Εραν Ρίκλις, γνωστό από ταινίες που εστιάζουν σε θέματα που αναδεικνύουν την γυναικεία προσωπικότητα (γνωστότερη η αγαπημένη και στην Ελλάδα «Λεμονιά» του 2008). Εδώ, η πάντα γοητευτική Γκολσιφτέχ Φαραχανί υποδύεται την συγγραφέα, μια δυναμική Ιρανή καθηγήτρια πανεπιστημίου που έχοντας επιστρέψει στη χώρα της από σπουδές στην Δύση, αποφασίζει να ανοίξει τα μάτια φοιτητών και φοιτητριών εντάσσοντας στα μαθήματά της, δυτική λογοτεχνία.
Όμως οι εποχές είναι δύσκολες και το θεοκρατικό καθεστώς της ιρανικής επανάστασης του Αγιατολάχ Χομεϊνί που ανεβαίνει στην εξουσία ενώ η καθηγήτρια ήδη διδάσκει δεν επιτρέπει αναγνώσματα όπως η «Λολίτα» του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, η «Περηφάνεια και προκατάληψη» της Τζέιν Οστιν ή ο «Μεγάλος Γκάτσμπι» του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ.
Ο Ρίκλις είναι πολύ καλός storyteller, η άποψή του είναι συμπαγής και ολοκληρωμένη και το γεγονός ότι έχει μοιράσει την ταινία σε κεφάλαια ανάλογα με τα βιβλία που η Ναφέσι διδάσκει, βοηθά την ταινία να αποκτήσει μια πλήρη εικόνα μιλώντας για την χειραφέτηση της γυναίκας υπό δύσκολες κοινωνικές συνθήκες. Βιβλίο και ταινία βέβαια, δεν λένε κάτι καινούργιο υποστηρίζοντας ότι ο πολιτισμός είναι η ισχυρότερη μορφή αντίστασης καθώς το σώμα μπορεί να υποκύψει, το πνεύμα όμως ποτέ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr