Ακαδημαϊκή αλλά πολυσύνθετη και καθηλωτική απογύμνωση των κινητήριων δυνάμεων της Ιστορίας, στην οποία η σκηνοθέτρια εφευρίσκει μια ολοκαίνουργια, εντυπωσιακή, προσωπική φόρμα.
Σκηνοθέτρια που συνηθίζει να χαρτογραφεί με εγκαρδιότητα τον ανθρώπινο ψυχισμό και να εμβαθύνει στις αφανείς δομές εξουσίας που ορίζουν τις υποκειμενικές συμπεριφορές, η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη ("Attenberg", "Chevalier") στρέφει τώρα το βλέμμα σε μια ακατέργαστη ιστορική εποχή όπου οι χάρτες ισοδυναμούσαν με επικίνδυνο όπλο. Βέβαια, το ομώνυμο βιβλίο του Τζιμ Κρέις στο οποίο βασίζεται το "Harvest" δεν τοποθετείται σε μια σαφή χρονική περίοδο, ο κόσμος του μοιάζει χαμένος στο μεταίχμιο μεταξύ Μεσαίωνα και Βιομηχανικής Επανάστασης. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η αμφισημία ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο παρελθόν και σε έναν πολιτισμό μονάχα σχετικά οικείο, επιτρέπει στην Τσαγγάρη να απογυμνώσει και ύστερα να εμβαθύνει σε μια σειρά επώδυνα επίκαιρων προβληματισμών.
Η βία του εκτοπισμού, ο φόβος απέναντι σε κάθε λογής ετερότητα, είτε μιλάμε για τη φυλή είτε για νέα τεχνολογία, η καταστροφή ως κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, οι λαϊκές παραδόσεις και το κόστος της συνενοχής μέσω της αμέτοχης παρατήρησης αποτελούν τις κομβικές θεματικές του "Harvest", που μπορεί να αναπτύσσεται με ακαδημαϊκή αυστηρότητα, αλλά την ίδια στιγμή συνιστά μια θαρραλέα απεικόνιση των πιο αρχέγονων ανθρώπινων αδυναμιών – όπως το αίσθημα ανημπόριας που βιώνει ο κεντρικός ήρωας, ένας παράδοξος άντρας ο οποίος βλέπει την απομονωμένη αγροτική κοινότητά του να εξαλείφεται από προσώπου γης μέσα σε λίγες ημέρες, χωρίς εκείνος να είναι σε θέση να κάνει απολύτως τίποτα.
Με αφηγηματική αφαιρετικότητα που θυμίζει Οτέσα Μοσφέγκ ("Lapvona"), το δέος που γεννούν τα αλά Μπρίγκελ κάδρα και ντοκιμαντερίστικη ωμότητα, η Τσαγγάρη επανεφευρίσκει το ύφος της και παραδίδει μια αμείλικτη κινηματογραφική υπενθύμιση πως εδώ και αιώνες παραμένουμε, αποκαρδιωτικά, ίδιοι (και λίγοι).
Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr