Ένας κόσμος τελειώνει στο εντυπωσιακό, σκληρό “Harvest” της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη. Σε έναν ακαθόριστο παρελθοντικό χρόνο, ένα χωριό κι η κοινότητα ανθρώπων του απειλείται με εξαφάνιση από μια κερδοσκοπική πρόοδο δίχως ηθική. Έχει η σκιά ενός δέντρου αξία για τον νεοφιλελευθερισμό;
Η ταινία διαπραγματεύεται ιδέες που με τεράστια υπομονή τις αφήνει να απλωθούν στον καμβά ως αισθήσεις κι ως χρώματα, με τον ιδιοφυή διευθυντή φωτογραφίας Σον Πράις Γουίλιαμς (“Good Time”) να ενώνει μια κοινή του αγάπη με την Τσαγγάρη για το ωμό και πανέμορφα «βρώμικο» σινεμά των ‘70s φέρνοντας την ίδια αιχμή σε ένα ακραία διαφορετικό πεδίο δράσης.
Ακόμα όμως και στον σκληρό λυρισμό της φύσης, στη μαγική ώρα, στη βλάστηση και στο σημείο που συναντιέται ο ουρανός κι η γη, ακόμα κι εκεί συναντάμε τελικά την ασφυξία και την ανηθικότητας της ισχύος. Καθώς ένας ήρωας (ο Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, όχι ανόμοιος με τους περιθωριακούς μοναχικούς ήρωες των ‘70s) προσπαθεί να κρατήσει ό,τι του είναι αναγνωρίσιμα απτό και ανθρώπινο γύρω του, την ώρα που εξωτερικές πιέσεις συνθλίβουν – γιατί είπαμε, οι σκιές δεν δίνουν κέρδος.
«Γιατί να είσαι ένα χωριό του “αρκετά”, όταν μπορείς να είσαι μια αποικία του “άφθονα”;». Η κατεξοχήν ιδεολογική σύγκρουση της μοντέρνας Ιστορίας, σε μια λιτή κινηματογραφική παραβολή.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr