Στις οικονομικά κατεστραμμένες Η.Π.Α. που διοικούνται από μια στρατιωτική δικτατορία, πενήντα νέοι άντρες συμμετέχουν στη Μακριά Πορεία, μια δοκιμασία κατά την οποία πρέπει να περπατήσουν ασταμάτητα με σταθερό βηματισμό μέχρι να εξαντληθούν, που σημαίνει να εγκαταλείψουν τον αγώνα και να θανατωθούν, ώσπου να μείνει μόνο ένας τελικός νικητής.
Δυστοπικό δράμα βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στιβεν Κινγκ, που κυκλοφόρησε το 1979. Το σκηνοθετεί ο Φράνσις Λώρενς, που διαθέτει μεγάλη κι επιτυχημένη προϋπηρεσία στο είδος της μετα-Αποκαλυπτικής φαντασίας με τίτλους όπως «Ζωντανός θρύλος» («I Am Legend», 2007) και τις ταινίες των «Αγώνων Πείνας» («The Hunger Games», 2013, 2014, 2015, 2023, 2026).
Ομολογουμένως αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί ν’ αξιοποιηθεί κινηματογραφικά μια ιστορία όπου οι ήρωες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να περπατάνε σε ευθεία γραμμή; Η απάντηση της ταινίας είναι ότι δε μπορεί και πολύ. Δεν υπάρχουν δηλαδή πολλές αποκλίσεις ή εκπλήξεις που μπορεί να εκμεταλλευτεί το σενάριο, κι όσες υπάρχουν προσπερνιούνται γρήγορα λόγω και των ίδιων των κανόνων της πλοκής.
Αυτό που μένει είναι η ανάπτυξη των χαρακτήρων κι η διάδραση μεταξύ τους, ώστε όταν κάποιος απ’ αυτούς πεθαίνει, η απώλειά του να έχει μια κάποια σημασία. Ο Λώρενς καταφέρνει να δέσει εξαιρετικά το καστ του, που προσφέρει ισχυρές ερμηνείες κι αποτελεί το μεγαλύτερο θέλγητρο της ταινίας, ενσαρκώνοντας τη θεματολογία για μια κοινωνία πολυφυλετική, πλουραλιστική κι αλληλέγγυα, έστω κι αν ζητήματα αρρενωπότητας και σεξουαλικότητας που θίγονται, αφήνονται πιο αμφίσημα απ’ ό,τι απαιτεί η σημερινή εποχή.
Όπως στην επίσης προερχόμενη από βιβλίο του Κινγκ, «Ζωή του Τσακ» που είδαμε παραπάνω, το επιμύθιο κι εδώ είναι η αξία του να ζει κανείς το παρόν και το πώς αυτό αποκτά τη σημασία του μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις. Επίσης, όπως παραπάνω κι εδώ ο Μαρκ Χάμιλ είναι επίσης αγνώριστος, αυτή τη φορά απολαυστικά κακός ως Ταγματάρχης.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr