Με αφορμή την κηδεία της συζύγου του, ένας σκηνοθέτης επιστρέφει στο σπίτι του και προσπαθεί να πείσει τη μία από τις δύο αποξενωμένες κόρες του, η οποία είναι ηθοποιός, να πρωταγωνιστήσει στην καινούρια του ταινία.
Ψυχολογικό δράμα που τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο στο φετινό Φεστιβάλ Καννών. Πλοκή και γενικότερο αίσθημα μπεργκμανικής στόφας στην ελαφριά εκδοχή της, που (ανα-) συνθέτει τις ρημαγμένες σχέσεις πατέρα και παιδιών με την ιδιότυπη σκανδιναβική εγκράτεια, λεπτότητα κι ευαισθησία.
Επίσης χαρακτηριστικά σκανδιναβικός ο κεντρικός ρόλος του σπιτιού, όχι μόνο ως κρίκος διαγενεακής σύνδεσης (όπως επίσης είδαμε πέρυσι στο εξαιρετικό και πολιτισμικά διαφορετικό «Here» του Ρόμπερτ Ζεμέκις), αλλά κι ως χώρος εξωτερίκευσης, αντανάκλασης του εαυτού μέσα από τη λιτότητα της διακόσμησης και του design.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr