Ο Φράνσις Λόρενς, σκηνοθέτης του “Hunger Games”, επιστρέφει σε έναν αντίστοιχο μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, που όμως αυτή τη φορά μοιάζει αισθητά πιο φτωχός. Μπορεί να αποτελεί μεταφορά βιβλίου του Στίβεν Κινγκ, αλλά αυτή η ιστορία –ειδικά σήμερα, χρόνια μετά το απόγειο των δυστοπικών young adult βιβλίων που έγιναν ταινίες– μοιάζει να ταιριάζει με αυτού του είδους τις αφηγήσεις. Για μια διαλυμένη μελλοντική κοινωνία την οποία προκαλεί με μια ηθική στάση ένα από τα άτομα που είναι παγιδευμένα σε κάποιο high concept παιχνίδι επιβίωσης και (κυρίως) θανάτου.
Ο συγκεκριμένος κόσμος μοιάζει κινηματογραφικά λιτός, ειδικά σε σχέση με άλλα δείγματα του είδους. Με εμφανή χάρτινη προέλευση, την οποία δεν καταφέρει τελικά να αφήσει ποτέ πίσω, είναι σαν το φόντο, το περίγραμμα της κεντρικής αφήγησης να μην υπάρχει καν. Ακόμα κι η γεωγραφία της γραμμικότατης δράσης μοιάζει άτεχνα δομημένη, με χαρακτήρες να μιλάνε για τρίτους ενώ είναι δίπλα τους, ή επεισόδια να διαδέχονται το ένα το άλλο με καθόλου οπτική λογική. (Ένας χαρακτήρας εισβάλει σε ένα διάλογο έχοντας φαινομενικά τρέξει από πίσω, απλώς για να φτάσει μπροστά και να τον πιάνει η κάμερα – προβλήματα που στο χαρτί δεν υπάρχουν απαραιτήτως.)
Κατά τα άλλα η ταινία βλέπεται ανετότατα, παρά τη γενική προβλεψιμότητα και την απουσία τελικά κάποιας αιχμηρότητας ή σύγκρουσης ή εξερεύνησης. (Θέλετε να μου πείτε ότι σε μια τέτοια συνθήκη δε θα είχαν δημιουργηθεί συμμαχίες στο δευτερόλεπτο για να εξουδετερωθούν πιο γρήγορα οι συμμετέχοντες; Το “Squid Game” τα έδειξε ωραιότατα όλα αυτά.) Η εξέλιξη της ιστορίας έχει ενδιαφέρον, ενώ το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Κούπερ Χόφμαν και Ντέιβιντ Τζόνσον είναι εξαιρετικό, και από μόνοι τους θα το έκαναν όλο να αξίζει.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr