Όπως και στον ωραιότατο “Ένοχο”, έτσι κι εδώ ο σουηδός σκηνοθέτης εξερευνά ηθικές επιλογές και αναλύει χαρακτήρες μέσα από επιλογές και στάσεις που παίρνει μέσα σε ένα ασφυκτικά περιορισμένο περιβάλλον υψηλής πίεσης. Έχει μάλιστα ως σύμμαχο και μια εξαιρετική πρωταγωνίστρια, την Σίντσε Μπαμπέτ Κνούτσεν του “Borgen” αλλά και του αγαπημένου μας “Δούκα της Βουργουνδίας”.
Πάνω σε αυτήν στηρίζει όλο το φιλμ, αλλά με έναν τρόπο που δεν λειτουργεί αληθινά καλά. Σα να μη μπορούσε ή να μην ήθελε να βουτήξει πάλι στη σάκα με τα τρικ και τις ανατροπές που εκμεταλλεύτηκε στον “Ένοχο”, ο Μόλερ εδώ αφήνει τις διακυμάνσεις στην αφήγηση να περνάνε από το πρόσωπο της Κνούτσεν, έχοντας ο ίδιος αφήσει το σενάριό του περιέργως επίπεδο. Από τη στιγμή που θα παρουσιαστεί η αρχική δραματική τοποθέτηση, η ταινία πολύ απλά δεν έχει πολλά να δώσει, όσο κι αν το καλύπτει με επιδέξια συντήρηση έντασης. Η ιδέα υπάρχει, αλλά η ανάπτυξή της είναι κάπως άνευρη.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr