Ο Εμανουέλ Μουρέ έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε κορυφαίο εκπρόσωπο μιας απολαυστικά old school προσέγγισης στην αισθηματική κομεντί, την γαλλική ιδίως. Με ταινίες σαν το “Αυτά Που Λέμε Κι Αυτά Που Κάνουμε” και το “Χρονικό Ενός Εφήμερου Έρωτα”, αποτυπώνει με ευρηματικούς, αέρινους αλλά και ταυτόχρονα πυκνούς τρόπους στην οθόνη, το αόρατο πλέγμα δεσμών και σχέσεων που μας περιβάλει και εν τέλει μας κινεί. Οι ιστορίες του δεν είναι απλώς μια ακολουθία γεγονότων και εξελίξεων, είναι πετραδάκια σε ψηφιδωτό.
Το πιο πρόσφατο από τα φιλμ του, ίσως λιγότερο μεστό από τα δύο προηγούμενα αλλά και πάλι απολαυστικό και απρόσμενα στοχαστικό, ακολουθεί τρεις φίλες, τους έρωτές τους, και το σβήσιμο του έρωτά τους μέσα από ένα πλέγμα δυναμικών που συνυπάρχουν, εντείνονται και ξεφουσκώνουν με την απ(α)λότητα ενός κύματος που σκάει και φουσκώνει. Με όπλο του το μοντάζ και τα κάδρα που είναι γεμάτα λεπτομέρειες και αντιδράσεις που δεν χωράνε απαραίτητα σε περιγραφή και σε διαλόγους, ο Μουρέ έχει ένα χάρισμα να κοιτάζει κάτι το βγαλμένο από τη ζωή, μέσα από τις δραματικές συνθέσεις του.
Στις “Τρεις Φίλες” ειδικά, μια απρόσμενη εξέλιξη σχετικά νωρίς στο φιλμ, προκαλεί τον θεατή να κοιτάξει αυτή την κατά τα άλλα γνώριμη σύνθεση (των ερωτικών και συναισθηματικών μπλεξιμάτων) μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Με τρυφερότητα και μελαγχολία, με ένα καστ σύσσωμα εξαιρετικό, και κάνοντας κάθε μικρή κίνηση να διαθέτει βαρύτητα χωρίς ποτέ τίποτα να γίνεται υπέρμετρα δραματικό. Σκέτη απόλαυση.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr