Ο Ντάρεν Αρονόφσκι επιστρέφει λίγα χρόνια μετά τη “Φάλαινα” με την πιο αναπάντεχα κεφάτη ταινία της καριέρας του, σα να ήθελε κι ο ίδιος να ξεδώσει. Πανκ πινελιές στο φόντο, στη μουσική (με σάουντρακ από τους Idles!), στη διάθεση και στους χαρακτήρες, με τον γείτονα Ρας (Ματ Σμιθ) να είναι ένα από τα highlights της ταινίας, δίνουν τον τόνο σε ένα φιλμ που διαρκώς τρέχει από μέρος σε μέρος κι από κατάσταση σε κατάσταση σα να προσπαθεί το ίδιο να σώσει τη ζωή του.
Σαν εκδοχή του σκορσεζικού “After Hours” φτιαγμένου σαν ταινία του Γκάι Ρίτσι κι όλο αυτό γυρισμένο από τον Αρονφόσκι, το φιλμ έχει μια φύσει διασκεδαστική δομή, όμως ακόμα κι εδώ είναι στιγμές που ο σκηνοθέτης του “π” και του “Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο” δε μπορεί να ξεφύγει (όπως δηλαδή κι ο Χανκ, ο χαρακτήρας του Όστιν Μπάτλερ) από μερικά από τα χειρότερα ένστικτά του.
Μια διάχυτη θρησκευτική ενοχή βαραίνει το φιλμ σε σημεία που θα έπρεπε να απογειώνεται, ενώ η ρευστή ονειρικότητα του “After Hours” εδώ δίνει τη θέση της σε κάτι το περισσότερο μανιακό. Και μια κάκιστη σεναριακή απόφαση πριν ακόμα το μέσον της ταινία, ταυτόχρονα σοκαριστική όσο τελικά και κλισέ, θα έρθει να αφαιρέσει πολλά από τη διάθεση κι από τη ζωντάνια του φιλμ, δίνοντας στον casual νιχιλισμό μια θέση στη βιτρίνα.
Το ότι η ταινία καταφέρνει και λειτουργεί σε σύνολο παρά τις λάθος στροφές είναι κατάθεση στην όρεξη του Αρονόφσκι – και οπωσδήποτε και στη χαρισματικότητα του Τόνικ του γάτου, που πρωταγωνιστεί σε όλη την ταινία. (Μια από τις καλύτερες cat movies της πρόσφατης μνήμης, αυτό πρέπει να το πούμε). Ο “Κλέφτης” έχει τις στιγμές του, έχει ένα φανταστικό καστ, και κάνει εξαιρετική χρήση τόπου και χρόνου, καθώς νιώθεις με απτό τρόπο κάτι από τις τελευταίες μέρες ενός νεοϋορκέζικου περιθωρίου του 20ου αιώνα.
Είναι σαν ένα παλιομοδίτικο τραγούδι που δεν σε συνεπαίρνει ακριβώς, αλλά καταφέρνει να σου θυμίζει κάτι από μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο, χωρίς ποτέ να είναι άκριτα νοσταλγικό. Δεν είναι κι ασήμαντο αυτό.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr