Ένα περίτεχνο ηθογράφημα που ψηλαφεί ευρηματικά το πένθος, τα όρια της αυτοδικίας και την ουσία της μητρότητας.
Αντιμέτωπη με τα προσωπικά όριά της έρχεται μια υποδειγματική σωφρονιστική υπάλληλος, η οποία βλέπει τον ηθικό κώδικά της να κλονίζεται βαθιά, όταν μπαίνει στη φυλακή κρατούμενος που συνδέεται με το τραυματικό παρελθόν της. Η επιβλητική ερμηνεία της πολύπειρης πρωταγωνίστριας Σίντσε Μπάμπετ Κνούτσεν, σε συνδυασμό με τη σφιχτή και τεταμένη σκηνοθεσία του Γκούσταβ Μέλερ, του έξοχου "Ένοχου", κάνουν τους "Δεσμώτες" αβίαστα υποβλητικούς, χωρίς να περισσεύει λεπτό από την αφήγηση.
Εκείνο, βέβαια, που κάνει ξεχωριστό το φιλμ, είναι η μελέτη της αυτοδικίας υπό το πρίσμα μιας πληγωμένης μητέρας. Ο Δανός σκηνοθέτης χειρίζεται το υλικό του με όρους τραγωδίας και ταυτόχρονα ως ψυχογράφημα μιας γυναίκας που αναμετράται με το πένθος και την ταυτότητά της, καθώς διαπιστώνει πως η βία που μπορεί να ασκήσει είναι, εν μέρει, νομιμοποιημένη. Εκεί η ταινία φλερτάρει με την ωραιοποίηση της κρατικής καταστολής, αυτό που μένει όμως είναι η εικόνα μιας θολωμένης μάνας αποφασισμένης να νοηματοδοτήσει από το μηδέν τον εαυτό της.
Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr